رفتن به مطلب
جامعه‌ی برنامه‌نویسان مُدرن ایران

قاسم رمضانی منش

میانجی گر‌ها
  • تعداد ارسال ها

    81
  • تاریخ عضویت

  • روز های برد

    20

آخرین بار برد قاسم رمضانی منش در 28 شهریور

قاسم رمضانی منش یکی از رکورد داران بیشترین تعداد پسند مطالب است !

اعتبار در سایت

62 عالی

1 دنبال کننده

درباره قاسم رمضانی منش

کاربـــر رسمی
  • تاریخ تولد 9 آذر 1378

اطلاعات شبکه‌ای

موقعیت

  • شهر
    Esfahan

آخرین بازدید کنندگان نمایه

729 بازدید کننده نمایه
  1. قاسم رمضانی منش

    @zari درود بر شما؛ برای اینکه قسمت صحیح عدد را دریافت کنید می‌تونید اون عدد double را به نوع int تبدیل کنید : int main (void) { double some_double = 10.23; float some_float = 32.12; printf("double %f => %d.\nfloat %f => %d.\n", some_double, (int) some_double, some_float, (int) some_float); } خروجی: double 10.230000 => 10. float 32.119999 => 32.
  2. قاسم رمضانی منش

    علیکم‌السلام و درود بر شما؛ راستش با توضیحاتی که دادید خیلی گیج شدم و منتظرم که وقتی باشد تا کتابی که پیشنهاد دادید را بخوانم، چون کدهایی که دوستمان ارسال کرده‌اند درواقع برای من اصلاً جواب نداد و Segmentation Fault داده. و تا به چیزی که امروز من یادگرفته‌ام می‌دانم که آدرس یک متغیر local را نباید از تابع برگرداند و این دقیقاً کاری هست که در کد انجام شده و کاری که من کرده‌ام و دلیلی که بهتر دیده‌ام این بوده که حافظه‌ای در Heap گرفته‌ام و آدرس آن را برگرداندم و این عمل بدون Segmentation Fault کار خود را انجام میدهد. امّا همینطوری که گفتم : اصلاً رفتار کد به درستی مشخص نبود و با توضیحات شما هم چیزی متوجه نشدم.
  3. قاسم رمضانی منش

    پس برای چه در خروجی اسمبلی تولید شده وجود ندارند ؟ در فیلمی که پیوند آن را ارسال کرده‌ام توضیحاتی که داده است : «توابع inline درواقع دستوراتشان در همان قسمت فراخوانی قرار گرفته و کامپایل می‌شد.» در خروجی اسمبلی دوّم درست است ما تابعی با برچسب max_int (اسم تابع ما در مثال) نداریم امّا فراخوانی آن صورت گرفته است : call max_int@PLT و این قسمتی هست که متوجه نمی‌شم که دقیقاً چی را فراخوانی کرده ؟
  4. قاسم رمضانی منش

    درود و خسته نباشید بر دوستان عزیز؛ در New Features In C درحال بررسی قابلیّت‌های اضافه شده به استانداردهای سی بوده‌اند، درمورد توابع inline به چه صورت کامپایل می‌شود ؟ یک نمونه به این‌صورت نوشته‌ام : int max_int(const int i, const int j) { return (i > j) ? i : j; } int main (void) { return max_int(10, 15); } و خروجی اسمبلی به این‌صورت می‌باشد : .file "main.c" .text .globl max_int .type max_int, @function max_int: .LFB0: .cfi_startproc pushq %rbp .cfi_def_cfa_offset 16 .cfi_offset 6, -16 movq %rsp, %rbp .cfi_def_cfa_register 6 movl %edi, -4(%rbp) movl %esi, -8(%rbp) movl -4(%rbp), %eax cmpl %eax, -8(%rbp) cmovge -8(%rbp), %eax popq %rbp .cfi_def_cfa 7, 8 ret .cfi_endproc .LFE0: .size max_int, .-max_int .globl main .type main, @function main: .LFB1: .cfi_startproc pushq %rbp .cfi_def_cfa_offset 16 .cfi_offset 6, -16 movq %rsp, %rbp .cfi_def_cfa_register 6 movl $15, %esi movl $10, %edi call max_int popq %rbp .cfi_def_cfa 7, 8 ret .cfi_endproc .LFE1: .size main, .-main .ident "GCC: (GNU) 9.1.0" .section .note.GNU-stack,"",@progbits و هنگامی که تابع را به صورت inline‌ تعریف می‌کنم: .file "main.c" .text .globl main .type main, @function main: .LFB1: .cfi_startproc pushq %rbp .cfi_def_cfa_offset 16 .cfi_offset 6, -16 movq %rsp, %rbp .cfi_def_cfa_register 6 movl $15, %esi movl $10, %edi call max_int@PLT popq %rbp .cfi_def_cfa 7, 8 ret .cfi_endproc .LFE1: .size main, .-main .ident "GCC: (GNU) 9.1.0" .section .note.GNU-stack,"",@progbits هر دو در اینجا max_int را فراخوانی کرده‌اند امّا در خروجی دوّم هیچ label برای max_int تعریف نشده است ! به چه صورت عمل می‌کند ؟
  5. قاسم رمضانی منش

    درود بر شما؛ بله مشکل دارد، همانطوری که خودتان هم گفتید دارید آدرس یک متغیر محلی را از تابع بر می‌گردانید که این اخطار را هم از سمت کامپایلر هنگام کامپایل آن تابع دریافت می‌کنید ‌: $ warning: function returns address of local variable و برنامهٔ شما هم به احتمال زیاد Segmentation Falut داده و از بین می‌رود. برنامهٔ شما ممکن است که خروجی درستی نداشته باشد، چراکه دارید از یک حافظه‌ای داده را می‌خوانید که اصلاً وجود ندارد (حافظه آزاد شده است). در کامپایلر MSVC2017 و سیستم‌عامل Windows 7 64bit کد را برای شما کامپایل و بدون مشکل اجرا می‌کند امّا خروجی درستی ندارید. در کامپایلر MinGW و سیستم‌عامل Windows 7 64bit کد را کامپایل و اخطاری که در بالا اشاره کرده‌ام را داده و در هنگام اجرا برنامه با Segmentation Fault رو به رو می‌شود. کامپایلرهای GCC و‌ Clang در سیستم‌عامل ArchLinux اخطار بالا را داده و همانند MinGW عمل می‌کند. کامپایلر TCC در سیستم‌عامل ArchLinux نیز همانند MSVC2017 عمل می‌کند. بهتر است که تابع را به این شکل بازنویسی کنید : char* doXOR(char* cData1, char* cData2) { char* cData = malloc(256); assert(cData); for (int i = 0; i < 255; ++i) { cData[i] =cData1[i] ^ cData2[i]; } cData[255] = '\0'; return cData; } و همچنین موقع استفاده : int main (void) { /* ... */ char* tmp = doXOR(cData1, cData2); strcpy(cData3, tmp); printf("%s\n", cData3); free(tmp); tmp = NULL; return EXIT_SUCCESS; }
  6. قاسم رمضانی منش

    درود بر شما، سلامت باشید؛ برای اینکار بهتر هست که یک کلاس به عنوان Adapter درست کنید که درواقع ارتباطات شما را با این کلاس پوشش بدهد و آن کلاس را در سمت QML استفاده کنید. برای استفاده از داده‌های خودمان در سمت QML راه‌های مختلفی هست که باید مطالعه کنید و بسته به نیازتون انتخاب کنید؛ سند روش‌های برقراری ارتباط بین ++C و QML. یک مثال در این قسمت آقای اسدزاده زده‌اند و برای نمونهٔ اضافه بنده هم یک مثال از این روش، به‌ اینصورت‌که یک کلاس برای ارتباط برقرار کردن با کلاس QVector درست کرده‌ام : [پیوند فایل somewrapper.h] class SomeWrapper : public QObject { Q_OBJECT Q_PROPERTY(QString StringWrap READ readCurrentString WRITE addAnotherString) public: void addAnotherString(const QString& string) { REPORT(string, "ourStringList"); REPORT(string, "currentString"); this->currentString = string; this->ourStringList.push_back(string); } QString readCurrentString(void) const { return this->currentString; } Q_INVOKABLE QString getSomeString(const int& index) const { return this->ourStringList.at(index); } private: QVector<QString> ourStringList; QString currentString; }; و به این‌صورت آن را برای موتور QML معرفی کرده‌ام : [پیوند فایل main.cpp] int main (int argc, char** argv) { QGuiApplication application(argc, argv); QQmlApplicationEngine qmlApplication; SomeWrapper stringBook; qmlApplication.rootContext()->setContextProperty ("StringBook", &stringBook); qmlApplication.load(QUrl::fromLocalFile("../../main.qml")); return application.exec(); } و حال به راحتی می‌توانم داده‌های مورد نیاز را به سادگی از سمت QML دریافت کرده و با پردازش آن در کلاس SomeWrapper به کلاس QVector ارسال کنم : [پیوند فایل main.qml] TextField{ id: user_search_input placeholderText: "خانهٔ مورد نظر را وارد کنید" horizontalAlignment: TextInput.Center } Button{ text: "گَشتن" onClicked: { user_search_input.text = StringBook.getSomeString(user_search_input.text) } }
  7. قاسم رمضانی منش

    درود؛ تشکر و خدا قوّت. درمورد «توابع بدون آرگمان» که گفته‌اید برای جلوگیری از تزریق کد باید void را قرار بدهیم، لطفاً درصورت امکان این مورد را با یک مثال توضیح بیشتر بدهید و یا اینکه پیوند مقاله/سندی که توضیح داده است را معرفی کنید چرا که به درستی علّت را متوجه نشدم.
  8. درود؛ درمورد نحوهٔ کار استاندارد‌ها نمی‌دانم ولی توی استاندارد توضیحی درمورد اینکه چطوری پیاده‌سازی بشه نداده، این مورد ظاهراً به‌عهدهٔ کامپایلره. مثلاً در پیاده‌سازی‌ای که GCC از N4806 کرده (فعلاً Clang هیچ پیاده‌سازی‌ای نداره) از توابع داخلی خود کامپایلر استفاده کرده : [آدرس فایل در مخزن گیت] // 14.1.2, source_location creation static constexpr source_location current(const char* __file = __builtin_FILE(), const char* __func = __builtin_FUNCTION(), int __line = __builtin_LINE(), int __col = 0) noexcept { source_location __loc; __loc._M_file = __file; __loc._M_func = __func; __loc._M_line = __line; __loc._M_col = __col; return __loc; } پیاده‌سازیه توابع داخلی (پیوند).
  9. قاسم رمضانی منش

    درود بر دوستان عزیز؛ وقتی در دایرکتوری‌ای که کامپوننت‌های خودمان را قرار داده‌ایم و با استفاده از فایل qmldir آن‌ها را معرفی کردیم محیط QtCreator شروع به گیج زدن می‌کند و باید حتماً کل برنامه را یک‌بار Restart کرد. آیا راهی برای حل این مشکل وجود دارد ؟
  10. قاسم رمضانی منش

    تشکر بابت توضیحاتتون ممنون؛ اصرارم این بود که فکر می‌کردم اینکار ساده‌ای هست و نیازی نیست که بی‌مورد توابع libc را فراخوانی کنیم. البته به گمانم بشه کارهایی کرد ولی بهتر است که کمی اسمبلی را مطالعه کنم.
  11. قاسم رمضانی منش

    با تشکر از شما، متوجه شدم که چگونه باید اشیاء را در ScrollView قرار بدم : ApplicationWindow { visible: true width: 640 height: 480 title: qsTr("Hello World") color: "gray" Rectangle{ anchors.centerIn: parent width: parent.width / 2; height: parent.height / 2 border.color: "black" ScrollView{ anchors.fill: parent clip: true anchors.centerIn: parent Column{ x: 110 Repeater{ model: 40 Rectangle{color: "red"; border.color: "yellow"; width: 80; height: 80} } } } } } خروجی نمونهٔ بالا :
  12. قاسم رمضانی منش

    درود بر دوستان عزیز؛ چگونه می‌توان Itemهایی که در ScrollView قرار دارند را وسط‌چین کرد ؟: ApplicationWindow { visible: true width: 640 height: 480 title: qsTr("Hello World") color: "gray" ScrollView{ width: parent.width / 2; height: parent.height / 2 clip: true anchors.centerIn: parent Column{ Repeater{ model: 40 Rectangle{color: "red"; border.color: "yellow"; width: 80; height: 80} } } } } در نمونهٔ بالا مثلاً می‌خواهم که تمامی Rectangleها در وسط ScrollView رندر بشوند.
  13. قاسم رمضانی منش

    درود بر دوستان عزیز؛ کامپوننت TextInput به‌صورت پیش‌فرض وقتی اشاره‌گر ماوس را روی آن می‌بریم هیچ تغییر شکلی بر روی اشاره‌گر ماوس اعمال نمی‌شود، برای حل این مشکل بنده به این‌صورت عمل کرده‌ام : TextInput{ . . MouseArea{ anchors.fill: parent cursorShape: Qt.IBeamCursor } . } امّا مشکلی که وجود دارد این MouseArea یک لایه بر روی TextInput‌ ایجاد می‌کند که مثلاً اگر قابلیّت selectByMouse را در TextInput فعال کرده‌باشیم دیگر کارنخواهد کرد. چه راه‌حلی برای این مشکل وجود دارد ؟
  14. قاسم رمضانی منش

    میشه کاری کرد که اصلاً دست به اشاره‌گر string نزنه ؟ یعنی همان کد بالا ولی هیچ تغییری در محتوای اشاره‌گر string ایجاد نکنه که باعث بشه به ناکجاآباد اشاره‌کنه ؟ بله درست متوجه شدید، و بعد چون اون اشاره‌گر از نوع کل‌آرایه هست من تبدیلش کردم به نوع *char که بتونم خونه‌های ۱ بایتی را ازش کم کنم؛ که میشه خونهٔ آخر آرایه. یه کم کامل‌تر بگم : وقتی ما می‌نویسیم arr* یعنی مقدار خانه‌ای که arr به آن اشاره می‌کند را درخواست می‌کنیم (فرض می‌گیریم arr یک []char است). حالا وقتی می‌گوییم arr& یعنی آدرس خانه‌ای که arr به آن اشاره می‌کند را می‌گیریم، با تفاوتش با arr + 2& این است که arr& آدرس کل خانه‌های arr را به ما می‌دهد به جای آدرس یک خانه. پس وقتی که arr + 1& می‌گوییم درواقع یک همچین چیزی است : /* ================= | x | x | x | x | ================= \---+---/ | char arr[]: -+ ================= | x | x | x | x | ======|========== | | arr + 1 : -+ ================= | x | x | x | x | ================= ^ | &arr + 1 : -+ / ================= +> | x | x | x | x | \ ================= +--------+ | &arr : ----+ ================= -------------... | x | x | x | x | | | | | |... ================= -------------... ^ +----------+ | &arr + 1: ----+ */ و در انتها وقتی که ما نوع اشاره‌گر را به *char تغییر می‌دهیم و یک واحد کم می‌کنیم، درواقع یک واحد از نوع *char کم‌ می‌شود به جای یک واحد از نوع arr&. و اینطوری می‌توانیم به خانهٔ آخر آرایه به راحتی دسترسی داشته باشیم چرا که آن خانه در دسترس است. امّا اینکه چرا نمی‌توانم مقداری درآن خانه قرار بدم و آن رفتار کامپایلر اتفاق می‌اٌفتد عجیبه. من فقط آدرس را می‌گیرم، اصلاً هیچ دسترسی به آن خانه ندارم که بخواد مشکلی ایجاد کنه؛ فقط آدرس را می‌گیرم و واحدهایی (به اندازهٔ مقدارحافظه‌ای که char می‌گیرد) ازش کم‌ می‌کنم که بتونم به خانهٔ آخر آرایه دسترسی داشته‌باشم، نمونه : #define END_OF_ARRAY(type, arr, index) \ (*((type*) (&arr + 1) - index)) int main (void){ char string[] = "ghasem is here"; printf("%c\n", END_OF_ARRAY(char, string, 2)); printf("%s\n", string); return 0; }
  15. قاسم رمضانی منش

    متشکرم از توضیحتان رفتار کامپایلر را برای تولید آن کد اسمبلی را زیاد متوجه نشدم، کاری که کردم : اضافه کردن به آدرسی که به کل آرایه اشاره می‌کنه، که باعث میشه آدرس بعد از آرایه را به ما بده. سپس type اون آدرس را به تبدیل به نوع *char می‌کنم. و یک واحد (char) از آن آدرس کم می‌کنم که میشه خونهٔ آخر آرایه ما. امّا ظاهراً اون اتفاقی که می‌خواستم صورت نگرفته. درمورد روش‌هایی که پیشنهاد دادید : اینجا متوجه آن ۴ واحد اضافه کردن آخری نشدم، شما آدرس خانهٔ چهارم آرایه را تبدیل به *char کردید و سپس چهار واحد اضافه کردید (چرا ؟) و بعد به مقدارَش اشاره کردید.
×
×
  • جدید...