رفتن به مطلب
جامعه‌ی برنامه‌نویسان مُدرن ایران

پست های پیشنهاد شده

اگر شما توسعه دهنده سی‌پلاس‌پلاس هستید، توصیه می‌کنیم این سری از مقالات را دنبال کنید زیرا در این تاپیک قصد داریم به آخرین تغییرات مرتبط با سی‌پلاس‌پلاس مدرن اشاره کنیم. بنابراین در بخش اول، مهم‌ترین موارد منسوخ شده و اشکلات رفع شده و ویژگی‌های سی++ را پوشش خواهیم داد.

جزئیات C++ نسخه ۱۷ (بهبود‌ها و تغییرات)

بیایید به آرامی شروع کنیم، امروز ما به عناصر حذف شده و یا به موارد بهبود یافته‌ی کتابخانه استاندارد بپردازیم.

معرفی به صورت سلسله مراتبی

  • عناصر حذف شده و توسعه یافته (در این بحث)
  • شفاف سازی در زبان
  • قالب‌ها
  • ویژگی‌ها
  • تغییرات اول کتابخانه 
  • تغییرات دوم کتابخانه

مستندات و لینک‌ها

  1. قبل از هر چیز، اگر شما خودتان می‌خواهید استاندارد جدید را کاوش کنید آخرین پیش نویسه را در این بخش مطالعه کنید.
  2. در صورتی که می‌خواهید بدانید کدام کامپایلر از ویژگی‌های جدید پشتیبانی می‌کند، در این بخش آن را پیگیری کنید.
  3. تغییرات جدید از نسخه ویرایش سوم ۲۰۱۵ ویژوال استودیو در دسترس می‌باشند.
  4. علاوه بر این، لیستی از توصیف‌های مختصر از تمامی ویژگی‌های زبان سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ تهیه شده است که در این بخش می‌توانید آن را ببینید که در قالب PDF از طرف مرجع رسمی می‌باشد.

مواردی که حذف شده اند
پیش نویس کنونی زبان حاوی ۱٬۵۸۶ صفحه است! با توجه به الزامات سازگاری، ویژگی‌های جدید اضافه شده اند، اما حذف نشده اند. خوشبختانه چیزهای وجود دارد که از بین خواهند رفت.

مواردی که ترجیح داده شده است که حذف شوند


حذف تریگراف
تریگراف‌ها کاراکترهای ویژه ترتیبی هستند که در موقع عدم پشتیبانی سیستم از نوع ۷ بیتی اَسکی (ASCII) همانند ایزو 646 استفاه شوند. برای مثال =?? کاراکتر ویژه‌ای مانند # تولید شده را در قالب -?? تولید می‌کند. تمامی مجموعه کاراکترهای اصلی سی‌پلاس‌پلاس در قالب 7 بیتی اسکی قرار دارند. موضوع فوق به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرد، بنابراین حذف آن ممکن است به ترجمه ساده کد کمک کند.

اگر شما می‌خواهید اطلاعات بیشتری در رابطه با کارآیی تیرگراف‌ها در سی++ کسب کنید به این لینک مراجعه کنید.

----------------------------------------------------------------------------
| trigraph | replacement | trigraph | replacement | trigraph | replacement |
----------------------------------------------------------------------------
| ??=      | #           | ??(      | [           | ??<      | {           |
| ??/      | \           | ??)      | ]           | ??>      | }           |
| ??’      | ˆ           | ??!      | |           | ??-      | ˜           |
----------------------------------------------------------------------------

شما جزئیات بیشتر را می‌توانید در N4086 بیابید.

اگر شما واقعا بهتری گراف‌ها در ویژوال استودیو نیاز دارید، نگاهی به مشخصه /Zc:trigraphs در بخش پیکربندی داشته باشید. همچنین، کامپایلرهای دیگر ممکن است مواردی را پشتیبانی نکنند. وضعیت انجام شده کنونی در کامپایلر های GCC:5.1 و Clang:3.5 می‌باشد.

حذف کلمه کلیدی register
کلمه کلیدی register در استاندارد 2011 سی‌پلاس‌پلاس منسوخ شده است و دیگر استفاده از آن معنایی ندارد. این کلمه کلیدی در حال حاضر حذف شده است. این کلمه کلیدی محفوظ است و ممکن است در نسخه های بعدی باز نویسی شود (مثلا autokeyword به عنوان یک چیز قدرتمند مجددا مورد استفاده قرار گرفته است).

جزئیات بیشتر در رابطه با این مورد در P0001R1 قابل مشاهده است. البته فعلا در MSVC انجام نشده است اما در کامپایلر‌های GCC 7.0 و Clang 3.8 انجام شده است.

حذف Operator++ bool
این اپراتور برای زمان بسیار زیادی است که منسوخ شده است! در سی پلاس پلاس ۹۸ تصمیم بر آن گرفته بودند که از آن استفاده کنند اما در نسخه ۱۷ سی‌پلاس‌پلاس کمیته موافقت خود را جهت حذف آن از زبان اعلام کرده است.

جزئیات بیشتر در رابطه با این مورد در P0002R1 قابل مشاهده است. البته فعلا در MSVC انجام نشده است اما در کامپایلر‌های GCC 7.0 و Clang 3.8 انجام شده است.

حذف مشخصات استثنایی از سی پلاس پلاس ۱۷
در سی پلاس پلاس ۱۷، مشخصات استثنایی بخشی از نوع سیستمی خواهند بود (به P0012R1 نگاه کنید). با این حال، استاندارد شامل مشخصات استثنایی قدیمی و منسوخ شده اند که به نظر غیرعلمی و غیرقابل استفاده است.

void fooThrowsInt(int a) throw(int) { 
  printf_s("can throw ints\n"); 
  if (a == 0) 
    throw 1; 
}

کد بالا در سی‌پلاس‌پلاس ۱۱ رد (منسوخ شده است). تنها اعلامیه استثنایی علمی throw() است، به این معنی است که این کد چیزی را در قالب throw انجام نخواهد داد. اما از سی‌پلاس‌پلاس ۱۱ به اینور، برنامه نویسان توصیه کرده اند که کسی از آن استفاده نکند.

برای مثال در کامپایلر Clang 4.0 شما باید خطای زیر را دریافت کنید:

error: ISO C++1z does not allow dynamic exception specifications [-Wdynamic-exception-spec]
note: use 'noexcept(false)' instead

جزئیات بیشتر در رابطه با این مورد در P0003R5 قابل مشاهده است. البته فعلا در MSVC انجام نشده است اما در کامپایلر‌های GCC 7.0 و Clang 3.8 انجام شده است.

حذف auto_ptr
این یکی از به روز رسانی‌های خوبی است که در سی‌پلاس‌پلاس ۱۱، ما اشاره گرهای هوشمند را دریافت کردیم : unique_ptr,shared_ptr و weak_ptr. با تشکر از این حرکتی که کمیته انجام داده بود، معنای واقعی این به روز رسانی در این بود که زبان می‌تواند پشتیبانی مناسبی از انتقال منابع منحصربفرد را داشته باشد. در این میان auto_ptr یک چیز قدیمی و نادرست در زبان بود به نا به دلایلی auto_ptr در این جا منسوخ شده است و باید به صورت خودکار به unique_ptr تبدیل شود.

توجه داشته باشیم که auto_ptr مدت کوتاهی است که از سی‌پلاس‌پلاس ۱۱ به اینور منسوخ شده است و بسیاری از کامپایلر ها منسوخ شدن آن را گزارش می‌دهند که به صورت زیر خواهد بود:

warning: 'template<class> class std::auto_ptr' is deprecated

در حال حاضر آن به وضعیت نامناسب تبدیل شده است، و اساساً کد شما کامپایل نخواهد شد. در اینجا خطا از طرف MSVC 2017 زمانی که از گزینه /std::c++latest استفاده کنید اعلام خواهد شد.

error C2039: 'auto_ptr': is not a member of 'std'

اگر شما نیاز به کمک از تبدیل از auto_ptr به unique_ptr دارید، می‌توانید Clang Tidy را بررسی کنید، زیرا آن عمل تبدیل خودکار را انجام خواهد داد. اطلاعات بیشتر در سند N4190 موجود است.

همچنین موارد مرتبط دیگری با سند N4190 وجود دارند که در کتابخانه خذف شده اند مانند:

  • unary_function/binary_function
  • ptr_fun()
  • mem_fun()/mem_fun_ref()
  • bind1st()/bind2nd()
  • random_shuffle

قوانین جدید خودکار برای Direct-List-Initialization از سی پلاس پلاس ۱۱ به اینور که ما یک مشکل بزرگی در این رابطه داشتیم:

auto x { 1 };

از initializer_list اینطور نتیجه‌گیری شده است. با استاندارد جدید، ما می‌توانیم این مشکل را حل کنیم. بنابراین آن می‌تواند به عنوان نوع int که اکثر مردم تصور می‌کنند شناسایی شود. برای اینکه این اتفاق بیافتد، ما نیاز داریم که دو روش تخصیص مقدار اولیه را درک کنیم: کپی و مستقیم.

  • auto x = foo(); // copy-initialization
  • auto x{foo}; // direct-initialization, initializes an
  • // initializer_list (until C++17)
  • int x = foo(); // copy-initialization
  • int x{foo}; // direct-initialization

برای مقدار دهی اولیه، سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ قوانین جدیدی را معرفی می‌کند:

  • For a braced-init-list with only a single element, auto
  • deduction will deduce from that entry;
  • For a braced-init-list with more than one element, auto
  • deduction will be ill-formed.

برای مثال:

auto x1 = { 1, 2 };   // decltype(x1) is std::initializer_list<int>
auto x2 = { 1, 2.0 }; // error: cannot deduce element type
auto x3{ 1, 2 };      // error: not a single element
auto x4 = { 3 };      // decltype(x4) is std::initializer_list<int>
auto x5{ 3 };         // decltype(x5) is int

جزئیات بیشتر را در سند N3922 می‌توانید مشاهده کنید. همچنین جزئیات در رابطه با فهرست خودکار موجود هستند که توسط جناب آقای Ville Voutilainen اشاره شده است. این اضافات در سی‌پلاس‌پلاس از زمان MSVC 14.0، GCC 5.0 و Clang 3.8 کار می‌کنند.

گزینه static_assert بدون هیچ نوع پیغامی
این واضح است که، این به شما این امکان را می دهد که فقط بدون داشتن گذراندن پیام، نسخه دارای پیغام در دسترس خواهد بود. این سازگاری با سایر موارد مانند BOOST_STATIC_ASSERT وجود دارد.

static_assert(std::is_arithmetic_v<T>, "T must be arithmetic");
static_assert(std::is_arithmetic_v<T>); // no message needed since C++17

جزئیات بیشتر در سند N3928 در دسترس است. پشتیبانی شده در MSVC 2017 ٬ GCC 6.0 و Clang 2.5.

انواع مختلف شروع و پایان در محدوده حلقه
از سی‌پلاس‌پلاس ۱۱ به بعد، محدوده مبتنی بر حلقه ها به صورت داخلی تعریف شده است:

{
auto && __range = for-range-initializer;
for ( auto __begin = begin-expr,
__end = end-expr;
__begin != __end;
++__begin ) {
  for-range-declaration = *__begin;
  statement
}
}

همانطور که می‌بینید، __begin و __end دارای نوع مشابه هستند. این ممکن است باعث مشکلاتی شود. برای مثال زمانی که شما چیزی شبیه یک نگهبان (محافظ) که از نوع داده دیگری است را داشته باشید مشکل ساز خواهد بود.

در سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ آن به صورت زیر تغییر کرده است:

{
auto && __range = for-range-initializer;
auto __begin = begin-expr;
auto __end = end-expr;
for ( ; __begin != __end; ++__begin ) {
  for-range-declaration = *__begin;
  statement
}
}

انواع __begin و __end ممکن است متفاوت باشد چرا که فقط اپراتور مقایسه مورد نیاز است. این تغییر کلی باعث می‌شود که این ویژگی تجربه بیشتری را در این زمینه برای کاربران ارائه دهند. جزئیات بیشتر در P0184R0، پشتیبانی شده در MSVC 2017 ،GCC 6.0 و Clang 3.6.

  • پسندیدن 1
  • تشکر شده 1

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

جزئیات در ++C ویرایش ۱۷: کد نویسی ساده

با توجه به مشخصاتی که در سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ که ارائه شده است، ویژگی‌های جدید برای این معرفی می‌شوند تا کد شما تمیز تر و بهتر اعمال شوند. این مقاله را برای مطلع شدن از جزئیات بیشتر بخوانید. با هر استاندارد سی‌‌‌پلاس‌‌پلاس که ارائه می‌شود، هدف از آن تولید کد ساده تر، واضح تر و رسا تر می‌باشد. سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ چندین ویژگی بزرگ زبان را ارائه می‌دهد که باعث می‌شود کد ما زیباتر و بهتر شود. بنابراین بیایید باهم یک نگاهی به این ویژگی‌ها داشته باشیم.

ممکن است شما بگویید که بیشترین ویژگی‌های جدید زبان (به جز پیشرفت های کتابخانه استاندارد - STL) برای نوشتن کد ساده تر و پاکتر می‌باشند. با توجه به مجموعه جزئیات سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ که بسیاری از چیزهای بزرگ را مورد بررسی قرار داده است، ما امروز تنها برای بعضی از ویژگی ها که از داخل این مجموعه عظیم بیرون کشیده‌ایم اشاره خواهیم داشت که باعث می‌شود کد شما فشرده‌تر و بهینه تر شود.

  • پیوند‌های ساخت یافته / اعلان‌های تجزیه
  • عبارت Init-statement برای if/switch
  • متغیرهای درون خطی (inline)
  • شرط constexpr if
  • و چند موارد دیگر

پیوند‌های ساخت یافته، آیا اغلب با tuple ها کار کرده‌اید؟

اگر نه، پس احتمالاً باید به آن نگاهی کنید. tuple ها تنها برای بازگشت مقادیر چند گانه از یک تابع پیشنهاد نمی‌شوند، آنها پشتیبانی ویژگی‌ای از زبان را داشتند. به طوری که باعث می‌شود کد ساده تر و پاکتر شود.

برای مثال (std::tie که از مرجع اصلی سی‌پلاس‌پلاس به دست آمده است) به صورت زیر است:

std::set<S> mySet; 
S value{42, "Test", 3.14}; 
std::set<S>::iterator iter; 
bool inserted; // unpacks the return val of insert into iter and inserted 
std::tie(iter, inserted) = mySet.insert(value); 
if (inserted) 
std::cout << "Value was inserted\n";

توجه داشته باشید که باید iter و inserted را ابتدا وارد کرده باشید. سپس شما می‌‌توانید از std::tie استفاده کنید. با این حال این بخش کوچکی از کد نمونه است:

std::set<S> mySet; 
S value{42, "Test", 3.14}; 
auto [iter, inserted] = mySet.insert(value);

اینجا توجه داشته باشید که یک خط به جای سه خط جایگزین شده است! این کد ساده‌تر و خوانا‌تر و درعین حال ایمن‌ تر است، اینطور نیست؟ همچنین، شما هم اکنون می‌‌توانید از const استفاده کنید و آن را به صورت const auto [iter inserted] بنویسید که صحیح است.

پیوند ساختاری تنها به tuple ها ختم نمی‌شود، چرا که ما سه مورد دیگر را داریم:

  • اگر مقدار دهی اولیه یک آرایه باشد:
// works with arrays: 
double myArray[3] = { 1.0, 2.0, 3.0 }; 
auto [a, b, c] = myArray;
  • اگر مقدار دهی اولیه std::tuple_size<> را پشتیبانی کند و تابع get را فراهم کند که شایع ترین مورد است.
auto [a, b] = myPair; // binds myPair.first/second

به عبارت دیگر، شما می‌‌توانید کلاس‌های خود را پشتیبانی کنید، با فرض این که شما تابع get را در پیاده سازی رابط کلاس خود اضافه کرده باشید.

  • اگر مقدار دهی اولیه فقط شامل اعضای عمومی شود در این صورت:
struct S { 
 int x1 : 2; 
 volatile double y1; 
}; 
S f(); 
const auto [ x, y ] = f();

در حال حاضر این روش برای دریافت یک مرجع از یک عضو tuple آسان است.

auto& [ refA, refB, refC, refD ] = myTuple;

و یکی از جالب‌ترین استفاده‌‌ها (پشتیبانی از حلقه‌ها است):

  std::map myMap; 
  for (const auto & [k,v] : myMap) 
  { // k - key 
   // v - value 
  }

پیوند ساختاری یا تقسیم بندی اعلان‌ها
برای این ویژگی، ممکن است شما نام های دیگری را دیده باشید، "اعلان تجزیه". همانطور که می‌‌بینیم، این دو نام در نظر گرفته شده است، اما فعلاً استاندارد سازی در حالت پیش‌نویسه است و با نام "پیوند‌های ساختاری" می‌‌باشند.

جزئیات بیشتر در رابطه با این مورد در اسناد P0217R3، P0144R0 و P0615R0 موجود هستند. همچنین این مورد با کامپایلر‌‌های GCC 7.0،MSVC2017 و Clang 4.0 سازگار است.

عبارت Init-statement برای if/switch
نسخه جدید عبارت شرطی if و switch در سی‌پلاس‌پلاس جدید به صورت زیر است:

if (init; condition) , switch (init; condition)

قبلاً باید به صورت زیر می‌نوشتیم:

{ 
 auto val = GetValue(); 
 if (condition(val)) 
 // on success 
 else 
 // on false... 
}

در اینجا val یک دامنه جدا کننده بدون دارد که باعث "نشت - فقدان" در خاتمه دهنده دامنه خواهد شد. در حالی که شما در نسخه جدید می‌‌‌توانید به صورت زیر بنویسید:

if (auto val = GetValue(); condition(val)) 
  // on success 
 else 
  // on false...

متغیر val تنها در داخل عبارات if و else قابل رویت است، بنابراین آن یک "نَشت" نخواهد داشت. condition ممکن است چندین عبارت باشد نه تنها if بنابراین متغیر val یکی از دو مقدار true/false را خواهد داشت.

چرا این ویژگی کاربرد دارد؟
اجازه دهید تا به شما بگوییم زمانی که می‌خواهید چندین چیز را در یک رشته را جستجو کنید به صورت زیر خواهید داشت:

const std::string myString = "My Hello World Wow"; 
const auto it = myString.find("Hello"); 
if (it != std::string::npos) 
 std::cout << it << " Hello\n" 
const auto it2 = myString.find("World"); 
if (it2 != std::string::npos) 
 std::cout << it2 << " World\n"

ما باید از نام‌‌های مختلفی برای it استفاده کنیم و یا اینکه آن را با دامنه خاتمه دهنده جدا سازیم.

{ 
 const auto it = myString.find("Hello"); 
 if (it != std::string::npos) 
 std::cout << it << " Hello\n" 
} 
{ 
 const auto it = myString.find("World"); 
 if (it != std::string::npos) 
 std::cout << it << " World\n" 
}

عبارت جدید شرطی if در نسخه جدید یک دامنه اضافه را در یک خط ایجاد می‌‌کند.

if (const auto it = myString.find("Hello"); it != std::string::npos) 
 std::cout << it << " Hello\n"; 
if (const auto it = myString.find("World"); it != std::string::npos) 
 std::cout << it << " World\n";

همانطور که قبلاً اشاره شده است، متغیر تعریف شده در عبارت شرطی if در بلوک دیگری قابل مشاهده است. بنابراین شما می‌‌تواین به صورت زیر بنویسید:

if (const auto it = myString.find("World"); it != std::string::npos) 
 std::cout << it << " World\n"; 
else 
 std::cout << it << " not found!!\n";

به علاوه، شما می‌‌توانید آن را با پیوند ساختاری بر اساس کد نمونه از جانب (Herb Sutter) استفاده کنید:

// better together: structured bindings + if initializer 
if (auto [iter, succeeded] = mymap.insert(value); succeeded) { 
 use(iter); // ok 
 // ... 
} // iter and succeeded are destroyed here

جزئیات بیشتر در اسناد زیر آمده است:

متغیرهای درون خطی (inline)
با شروع مقدار دهی داده‌های غیر استاتیک، اکنون می‌‌توانیم یک متغیر عضو را دی یک مکان اعلام کنیم. با این حال، با متغیر‌های استاتیک یا const static، معمولاً باید آن را در برخی از فایل‌های cpp تعریف کنید. در سی‌پلاس‌پلاس ۱۱ و کلید واژه constexpr که مارا قادر می‌سازد تا در یک مکان اعلان و تعریف متغیر‌های استاتیک را انجام دهیم، اما این امکان تنها به constexpr محدود می‌‌شود.

قبلاً فقط روشها/توابع می‌‌توانستند به عنوان inline تعریف شوند، حالا شما می‌‌توانید این کار را با متغیر ها در داخل فایل هدر انجام دهید. یک متغیر اعلام شده درون خطی معنای مشاهبی دارد بنابراین همانند یک تابع inline تعریف می‌‌شود. آن را می‌‌توان به واحد‌های ترجمه چند گانه نیز تعریف کرد. مثال‌‌های زیر را ببینید:

struct MyClass { 
 static const int sValue; 
}; 
inline int const MyClass::sValue = 777;

و حتی

struct MyClass { 
 inline static const int sValue = 777; 
};

همچنین توجه داشته باشید که متغیر‌های constexpr به طور ضمنی inline هستند، بنابراین نیازی به استفاده به صورت constepr inline myVar = 10; نمی‌‌باشد.

این ویژگی چرا کد را ساده تر می‌‌کند؟

برای مثال، تعداد زیادی از هدرها در کتابخانه تنها تعدادی از روش های (هک‌) را محدود می‌‌کنند (مانند استفاده توابع درون خطیinline و یا قالب ها) و در نهایت مزیت constexpr این است که مقدار دهی اولیه شما نباید constexpr باشد.

جزئیات بیشتر در رابطه با این ویژگی در سند زیر موجود است:

این مورد با کامپایلر‌های GCC 7.0 و Clang 3.9 سازگار است اما فعلاً با MSVC سازگاری ندارد.

ویژگی مربوط به constexpr if
ممکن است در بعضی جاها به قابلیت std::enable_if در سی‌پلاس‌پلاس ۱۴ نگاه کنید که آن به راحتی با constexpr if جایگزین می‌شود.

بنابراین، در اکثر موارد، ما اکنون می‌‌توانیم تنها با نوشتن عبارت یک constexpr if این کار را بهتر و تمیز تر انجام دهیم. این ویژگی برای برنامه نویسی metaprogramming/template بسیار مهم است که احتمالاً طبیعت آن بسیار پیچیده خواهد بود.

یک مثال ساده با تابع Fibonacci:

template<int N> 
constexpr int fibonacci() {
 return fibonacci<N-1>() + fibonacci<N-2>(); 
} 
template<>
constexpr int fibonacci<1>() { 
 return 1; 
} 
template<> 
constexpr int fibonacci<0>() { 
 return 0; 
}

حال می‌‌توان آن را تقریباً در یک حالت نرمال (نسخه بدون کامپایل) نوشت:

template<int N> 
constexpr int fibonacci() { 
 if constexpr (N>=2) 
 return fibonacci<N-1>() + fibonacci<N-2>(); 
 else 
 return N; 
}

در رویداد ۱۸ هم جلسات هفتگی سی‌پلاس‌پلاس در جیسون ترنر نمونه‌‌ای را می‌‌توان یافت که در آن عبارت constexpr if هیچ منطق اتصال کوتاهی را در زمان کامپایل انجام نمی‌‌‌دهد، بنابراین این کد باید کامپایل شود:

if constexpr (std::is_integral<T>::value && 
 std::numeric_limits<T>::min() < 10)
{ 
}

در کد فوق برای T شما در std::strin‌g خطایی کامپایل را دریافت خواهید کرد زیرا numeric_limits برای رشته ها تعریف نشده اند.

در جلسات C++NOW 2017 آقای Bryce Leblbach با عنوان جلسه خود C++17 Features در ۱۶ دقیقه مثال بسیار زیبایی را در رابطه باconstexpr if زد که می‌‌تواند برای تابع get استفاده شود که آن برای پیوند ساختاری مورد استفاده قرار می‌‌گیرد.

struct S { 
 int n; 
 std::string s;
 float d; 
}; 
template <std::size_t I> 
auto& get(S& s) { 
 if constexpr (I == 0) 
 return s.n; 
 else if constexpr (I == 1) 
 return s.s; 
 else if constexpr (I == 2) 
 return s.d; 
}

قبلاً ما باید به صورت زیر می‌‌نوشتیم:

template <> 
 auto& get<0>(S &s) { 
  return s.n; 
 } 
 template <> 
 auto& get<1>(S &s) { 
  return s.s; 
 } 
 template <> 
 auto& get<2>(S &s) { 
  return s.d;
 }

همانطور که می‌‌بینید، مشکل سوال برانگیز اینجاست که کد در این جا ساده تر است. اگر چه در این مورد فقط از یک ساختار ساده استفاده شده است، با برخی از نمونه های واقعی دنیا، کد نهایی باید بسیار پیچیده تر از این باشد بنابراین باید constexpr if کد تمیز تری نسبت به این مورد باشد.

این مورد با کامپایلر‌های GCC 7.0،MSVC-2017.3 و Clang 3.9 سازگار است.

ویژگی‌های دیگر
ما می‌‌توانیم در رابطه با بسیاری از ویژگی های جدید سی‌پلاس‌پلاس صحبت کنیم اما در این پست ما بیشتر در رابطه با قطعات بزرگتر تمرکز کرده‌‌ایم. با این حال، فقط برای یادآوری، ممکن است بخواهید ویژگی‌‌های زیر را در نظر بگیرید که آنها نیز کد ها را ساده تر می‌کنند:

  • قالب‌ (template)
  • عبارت Fold
  • الگو برای کلاس ها 

بنابراین برای ذکر ویژگی‌‌های بیشتر در رابطه با نسخه جدید در پستهای آن ها را پوشش خواهیم داد. شک نکنید که، سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ پیشرفت واقعی را در برابر کد های جمع و جور و آسان فراهم گرده است. یکی از بهترین چیزها constexpr است که آن به ما اجازه می‌دهد کد template/metaprogramming را به روش کد استاندارد شده بنویسیم. این یک مزیت بسیار بزرگی است.

ویژگی دوم: پیوند ساخت یافته (که حتی برای حلقه ها کار می‌‌کند) مانند حسی را القا می‌‌کند که در زبان‌های پویایی مثل Python وجود دارد.

همانطور که می‌‌بینید، تمام ویژگی‌های ذکر شده در حال حاضر در Clang، MSVC و GCC  قابل اجرا هستند. اگر شما با نسخه های اخیر این کامپایلر ها کار می‌کنید می‌تواین بلافاصله با سی‌++ ۱۷ کار کرده و آن را تجربه کنید.

  • پسندیدن 3
  • تشکر شده 6

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
مهمان
این موضوع برای عدم ارسال قفل گردیده است.

  • کاربران آنلاین در این صفحه   0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.

×
×
  • جدید...