رفتن به مطلب
جامعه‌ی برنامه‌نویسان مُدرن ایران
کامبیز اسدزاده

قابلیت‌های ممتاز ++C در نسخه‌های ۱۱ و ۱۴ و ۱۷

پست های پیشنهاد شده

اگر شما توسعه دهنده سی‌پلاس‌پلاس هستید، توصیه می‌کنیم این سری از مقالات را دنبال کنید زیرا در این تاپیک قصد داریم به آخرین تغییرات مرتبط با سی‌پلاس‌پلاس مدرن اشاره کنیم. بنابراین در بخش اول، مهم‌ترین موارد منسوخ شده و اشکلات رفع شده و ویژگی‌های سی++ را پوشش خواهیم داد.

جزئیات C++ نسخه ۱۷ (بهبود‌ها و تغییرات)

بیایید به آرامی شروع کنیم، امروز ما به عناصر حذف شده و یا به موارد بهبود یافته‌ی کتابخانه استاندارد بپردازیم.

معرفی به صورت سلسله مراتبی

  • عناصر حذف شده و توسعه یافته (در این بحث)
  • شفاف سازی در زبان
  • قالب‌ها
  • ویژگی‌ها
  • تغییرات اول کتابخانه 
  • تغییرات دوم کتابخانه

مستندات و لینک‌ها

  1. قبل از هر چیز، اگر شما خودتان می‌خواهید استاندارد جدید را کاوش کنید آخرین پیش نویسه را در این بخش مطالعه کنید.
  2. در صورتی که می‌خواهید بدانید کدام کامپایلر از ویژگی‌های جدید پشتیبانی می‌کند، در این بخش آن را پیگیری کنید.
  3. تغییرات جدید از نسخه ویرایش سوم ۲۰۱۵ ویژوال استودیو در دسترس می‌باشند.
  4. علاوه بر این، لیستی از توصیف‌های مختصر از تمامی ویژگی‌های زبان سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ تهیه شده است که در این بخش می‌توانید آن را ببینید که در قالب PDF از طرف مرجع رسمی می‌باشد.

مواردی که حذف شده اند
پیش نویس کنونی زبان حاوی ۱٬۵۸۶ صفحه است! با توجه به الزامات سازگاری، ویژگی‌های جدید اضافه شده اند، اما حذف نشده اند. خوشبختانه چیزهای وجود دارد که از بین خواهند رفت.

مواردی که ترجیح داده شده است که حذف شوند


حذف تریگراف
تریگراف‌ها کاراکترهای ویژه ترتیبی هستند که در موقع عدم پشتیبانی سیستم از نوع ۷ بیتی اَسکی (ASCII) همانند ایزو 646 استفاه شوند. برای مثال =?? کاراکتر ویژه‌ای مانند # تولید شده را در قالب -?? تولید می‌کند. تمامی مجموعه کاراکترهای اصلی سی‌پلاس‌پلاس در قالب 7 بیتی اسکی قرار دارند. موضوع فوق به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرد، بنابراین حذف آن ممکن است به ترجمه ساده کد کمک کند.

اگر شما می‌خواهید اطلاعات بیشتری در رابطه با کارآیی تیرگراف‌ها در سی++ کسب کنید به این لینک مراجعه کنید.

----------------------------------------------------------------------------
| trigraph | replacement | trigraph | replacement | trigraph | replacement |
----------------------------------------------------------------------------
| ??=      | #           | ??(      | [           | ??<      | {           |
| ??/      | \           | ??)      | ]           | ??>      | }           |
| ??’      | ˆ           | ??!      | |           | ??-      | ˜           |
----------------------------------------------------------------------------

شما جزئیات بیشتر را می‌توانید در N4086 بیابید.

اگر شما واقعا بهتری گراف‌ها در ویژوال استودیو نیاز دارید، نگاهی به مشخصه /Zc:trigraphs در بخش پیکربندی داشته باشید. همچنین، کامپایلرهای دیگر ممکن است مواردی را پشتیبانی نکنند. وضعیت انجام شده کنونی در کامپایلر های GCC:5.1 و Clang:3.5 می‌باشد.

حذف کلمه کلیدی register
کلمه کلیدی register در استاندارد 2011 سی‌پلاس‌پلاس منسوخ شده است و دیگر استفاده از آن معنایی ندارد. این کلمه کلیدی در حال حاضر حذف شده است. این کلمه کلیدی محفوظ است و ممکن است در نسخه های بعدی باز نویسی شود (مثلا autokeyword به عنوان یک چیز قدرتمند مجددا مورد استفاده قرار گرفته است).

جزئیات بیشتر در رابطه با این مورد در P0001R1 قابل مشاهده است. البته فعلا در MSVC انجام نشده است اما در کامپایلر‌های GCC 7.0 و Clang 3.8 انجام شده است.

حذف Operator++ bool
این اپراتور برای زمان بسیار زیادی است که منسوخ شده است! در سی پلاس پلاس ۹۸ تصمیم بر آن گرفته بودند که از آن استفاده کنند اما در نسخه ۱۷ سی‌پلاس‌پلاس کمیته موافقت خود را جهت حذف آن از زبان اعلام کرده است.

جزئیات بیشتر در رابطه با این مورد در P0002R1 قابل مشاهده است. البته فعلا در MSVC انجام نشده است اما در کامپایلر‌های GCC 7.0 و Clang 3.8 انجام شده است.

حذف مشخصات استثنایی از سی پلاس پلاس ۱۷
در سی پلاس پلاس ۱۷، مشخصات استثنایی بخشی از نوع سیستمی خواهند بود (به P0012R1 نگاه کنید). با این حال، استاندارد شامل مشخصات استثنایی قدیمی و منسوخ شده اند که به نظر غیرعلمی و غیرقابل استفاده است.

void fooThrowsInt(int a) throw(int) { 
  printf_s("can throw ints\n"); 
  if (a == 0) 
    throw 1; 
}

کد بالا در سی‌پلاس‌پلاس ۱۱ رد (منسوخ شده است). تنها اعلامیه استثنایی علمی throw() است، به این معنی است که این کد چیزی را در قالب throw انجام نخواهد داد. اما از سی‌پلاس‌پلاس ۱۱ به اینور، برنامه نویسان توصیه کرده اند که کسی از آن استفاده نکند.

برای مثال در کامپایلر Clang 4.0 شما باید خطای زیر را دریافت کنید:

error: ISO C++1z does not allow dynamic exception specifications [-Wdynamic-exception-spec]
note: use 'noexcept(false)' instead

جزئیات بیشتر در رابطه با این مورد در P0003R5 قابل مشاهده است. البته فعلا در MSVC انجام نشده است اما در کامپایلر‌های GCC 7.0 و Clang 3.8 انجام شده است.

حذف auto_ptr
این یکی از به روز رسانی‌های خوبی است که در سی‌پلاس‌پلاس ۱۱، ما اشاره گرهای هوشمند را دریافت کردیم : unique_ptr,shared_ptr و weak_ptr. با تشکر از این حرکتی که کمیته انجام داده بود، معنای واقعی این به روز رسانی در این بود که زبان می‌تواند پشتیبانی مناسبی از انتقال منابع منحصربفرد را داشته باشد. در این میان auto_ptr یک چیز قدیمی و نادرست در زبان بود به نا به دلایلی auto_ptr در این جا منسوخ شده است و باید به صورت خودکار به unique_ptr تبدیل شود.

توجه داشته باشیم که auto_ptr مدت کوتاهی است که از سی‌پلاس‌پلاس ۱۱ به اینور منسوخ شده است و بسیاری از کامپایلر ها منسوخ شدن آن را گزارش می‌دهند که به صورت زیر خواهد بود:

warning: 'template<class> class std::auto_ptr' is deprecated

در حال حاضر آن به وضعیت نامناسب تبدیل شده است، و اساساً کد شما کامپایل نخواهد شد. در اینجا خطا از طرف MSVC 2017 زمانی که از گزینه /std::c++latest استفاده کنید اعلام خواهد شد.

error C2039: 'auto_ptr': is not a member of 'std'

اگر شما نیاز به کمک از تبدیل از auto_ptr به unique_ptr دارید، می‌توانید Clang Tidy را بررسی کنید، زیرا آن عمل تبدیل خودکار را انجام خواهد داد. اطلاعات بیشتر در سند N4190 موجود است.

همچنین موارد مرتبط دیگری با سند N4190 وجود دارند که در کتابخانه خذف شده اند مانند:

  • unary_function/binary_function
  • ptr_fun()
  • mem_fun()/mem_fun_ref()
  • bind1st()/bind2nd()
  • random_shuffle

قوانین جدید خودکار برای Direct-List-Initialization از سی پلاس پلاس ۱۱ به اینور که ما یک مشکل بزرگی در این رابطه داشتیم:

auto x { 1 };

از initializer_list اینطور نتیجه‌گیری شده است. با استاندارد جدید، ما می‌توانیم این مشکل را حل کنیم. بنابراین آن می‌تواند به عنوان نوع int که اکثر مردم تصور می‌کنند شناسایی شود. برای اینکه این اتفاق بیافتد، ما نیاز داریم که دو روش تخصیص مقدار اولیه را درک کنیم: کپی و مستقیم.

  • auto x = foo(); // copy-initialization
  • auto x{foo}; // direct-initialization, initializes an
  • // initializer_list (until C++17)
  • int x = foo(); // copy-initialization
  • int x{foo}; // direct-initialization

برای مقدار دهی اولیه، سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ قوانین جدیدی را معرفی می‌کند:

  • For a braced-init-list with only a single element, auto
  • deduction will deduce from that entry;
  • For a braced-init-list with more than one element, auto
  • deduction will be ill-formed.

برای مثال:

auto x1 = { 1, 2 };   // decltype(x1) is std::initializer_list<int>
auto x2 = { 1, 2.0 }; // error: cannot deduce element type
auto x3{ 1, 2 };      // error: not a single element
auto x4 = { 3 };      // decltype(x4) is std::initializer_list<int>
auto x5{ 3 };         // decltype(x5) is int

جزئیات بیشتر را در سند N3922 می‌توانید مشاهده کنید. همچنین جزئیات در رابطه با فهرست خودکار موجود هستند که توسط جناب آقای Ville Voutilainen اشاره شده است. این اضافات در سی‌پلاس‌پلاس از زمان MSVC 14.0، GCC 5.0 و Clang 3.8 کار می‌کنند.

گزینه static_assert بدون هیچ نوع پیغامی
این واضح است که، این به شما این امکان را می دهد که فقط بدون داشتن گذراندن پیام، نسخه دارای پیغام در دسترس خواهد بود. این سازگاری با سایر موارد مانند BOOST_STATIC_ASSERT وجود دارد.

static_assert(std::is_arithmetic_v<T>, "T must be arithmetic");
static_assert(std::is_arithmetic_v<T>); // no message needed since C++17

جزئیات بیشتر در سند N3928 در دسترس است. پشتیبانی شده در MSVC 2017 ٬ GCC 6.0 و Clang 2.5.

انواع مختلف شروع و پایان در محدوده حلقه
از سی‌پلاس‌پلاس ۱۱ به بعد، محدوده مبتنی بر حلقه ها به صورت داخلی تعریف شده است:

{
auto && __range = for-range-initializer;
for ( auto __begin = begin-expr,
__end = end-expr;
__begin != __end;
++__begin ) {
  for-range-declaration = *__begin;
  statement
}
}

همانطور که می‌بینید، __begin و __end دارای نوع مشابه هستند. این ممکن است باعث مشکلاتی شود. برای مثال زمانی که شما چیزی شبیه یک نگهبان (محافظ) که از نوع داده دیگری است را داشته باشید مشکل ساز خواهد بود.

در سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ آن به صورت زیر تغییر کرده است:

{
auto && __range = for-range-initializer;
auto __begin = begin-expr;
auto __end = end-expr;
for ( ; __begin != __end; ++__begin ) {
  for-range-declaration = *__begin;
  statement
}
}

انواع __begin و __end ممکن است متفاوت باشد چرا که فقط اپراتور مقایسه مورد نیاز است. این تغییر کلی باعث می‌شود که این ویژگی تجربه بیشتری را در این زمینه برای کاربران ارائه دهند. جزئیات بیشتر در P0184R0، پشتیبانی شده در MSVC 2017 ،GCC 6.0 و Clang 3.6.

  • پسندیدن 1

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

جزئیات در ++C ویرایش ۱۷: کد نویسی ساده

با توجه به مشخصاتی که در سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ که ارائه شده است، ویژگی‌های جدید برای این معرفی می‌شوند تا کد شما تمیز تر و بهتر اعمال شوند. این مقاله را برای مطلع شدن از جزئیات بیشتر بخوانید. با هر استاندارد سی‌‌‌پلاس‌‌پلاس که ارائه می‌شود، هدف از آن تولید کد ساده تر، واضح تر و رسا تر می‌باشد. سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ چندین ویژگی بزرگ زبان را ارائه می‌دهد که باعث می‌شود کد ما زیباتر و بهتر شود. بنابراین بیایید باهم یک نگاهی به این ویژگی‌ها داشته باشیم.

ممکن است شما بگویید که بیشترین ویژگی‌های جدید زبان (به جز پیشرفت های کتابخانه استاندارد - STL) برای نوشتن کد ساده تر و پاکتر می‌باشند. با توجه به مجموعه جزئیات سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ که بسیاری از چیزهای بزرگ را مورد بررسی قرار داده است، ما امروز تنها برای بعضی از ویژگی ها که از داخل این مجموعه عظیم بیرون کشیده‌ایم اشاره خواهیم داشت که باعث می‌شود کد شما فشرده‌تر و بهینه تر شود.

  • پیوند‌های ساخت یافته / اعلان‌های تجزیه
  • عبارت Init-statement برای if/switch
  • متغیرهای درون خطی (inline)
  • شرط constexpr if
  • و چند موارد دیگر

پیوند‌های ساخت یافته، آیا اغلب با tuple ها کار کرده‌اید؟

اگر نه، پس احتمالاً باید به آن نگاهی کنید. tuple ها تنها برای بازگشت مقادیر چند گانه از یک تابع پیشنهاد نمی‌شوند، آنها پشتیبانی ویژگی‌ای از زبان را داشتند. به طوری که باعث می‌شود کد ساده تر و پاکتر شود.

برای مثال (std::tie که از مرجع اصلی سی‌پلاس‌پلاس به دست آمده است) به صورت زیر است:

std::set<S> mySet; 
S value{42, "Test", 3.14}; 
std::set<S>::iterator iter; 
bool inserted; // unpacks the return val of insert into iter and inserted 
std::tie(iter, inserted) = mySet.insert(value); 
if (inserted) 
std::cout << "Value was inserted\n";

توجه داشته باشید که باید iter و inserted را ابتدا وارد کرده باشید. سپس شما می‌‌توانید از std::tie استفاده کنید. با این حال این بخش کوچکی از کد نمونه است:

std::set<S> mySet; 
S value{42, "Test", 3.14}; 
auto [iter, inserted] = mySet.insert(value);

اینجا توجه داشته باشید که یک خط به جای سه خط جایگزین شده است! این کد ساده‌تر و خوانا‌تر و درعین حال ایمن‌ تر است، اینطور نیست؟ همچنین، شما هم اکنون می‌‌توانید از const استفاده کنید و آن را به صورت const auto [iter inserted] بنویسید که صحیح است.

پیوند ساختاری تنها به tuple ها ختم نمی‌شود، چرا که ما سه مورد دیگر را داریم:

  • اگر مقدار دهی اولیه یک آرایه باشد:
// works with arrays: 
double myArray[3] = { 1.0, 2.0, 3.0 }; 
auto [a, b, c] = myArray;
  • اگر مقدار دهی اولیه std::tuple_size<> را پشتیبانی کند و تابع get را فراهم کند که شایع ترین مورد است.
auto [a, b] = myPair; // binds myPair.first/second

به عبارت دیگر، شما می‌‌توانید کلاس‌های خود را پشتیبانی کنید، با فرض این که شما تابع get را در پیاده سازی رابط کلاس خود اضافه کرده باشید.

  • اگر مقدار دهی اولیه فقط شامل اعضای عمومی شود در این صورت:
struct S { 
 int x1 : 2; 
 volatile double y1; 
}; 
S f(); 
const auto [ x, y ] = f();

در حال حاضر این روش برای دریافت یک مرجع از یک عضو tuple آسان است.

auto& [ refA, refB, refC, refD ] = myTuple;

و یکی از جالب‌ترین استفاده‌‌ها (پشتیبانی از حلقه‌ها است):

  std::map myMap; 
  for (const auto & [k,v] : myMap) 
  { // k - key 
   // v - value 
  }

پیوند ساختاری یا تقسیم بندی اعلان‌ها
برای این ویژگی، ممکن است شما نام های دیگری را دیده باشید، "اعلان تجزیه". همانطور که می‌‌بینیم، این دو نام در نظر گرفته شده است، اما فعلاً استاندارد سازی در حالت پیش‌نویسه است و با نام "پیوند‌های ساختاری" می‌‌باشند.

جزئیات بیشتر در رابطه با این مورد در اسناد P0217R3، P0144R0 و P0615R0 موجود هستند. همچنین این مورد با کامپایلر‌‌های GCC 7.0،MSVC2017 و Clang 4.0 سازگار است.

عبارت Init-statement برای if/switch
نسخه جدید عبارت شرطی if و switch در سی‌پلاس‌پلاس جدید به صورت زیر است:

if (init; condition) , switch (init; condition)

قبلاً باید به صورت زیر می‌نوشتیم:

{ 
 auto val = GetValue(); 
 if (condition(val)) 
 // on success 
 else 
 // on false... 
}

در اینجا val یک دامنه جدا کننده بدون دارد که باعث "نشت - فقدان" در خاتمه دهنده دامنه خواهد شد. در حالی که شما در نسخه جدید می‌‌‌توانید به صورت زیر بنویسید:

if (auto val = GetValue(); condition(val)) 
  // on success 
 else 
  // on false...

متغیر val تنها در داخل عبارات if و else قابل رویت است، بنابراین آن یک "نَشت" نخواهد داشت. condition ممکن است چندین عبارت باشد نه تنها if بنابراین متغیر val یکی از دو مقدار true/false را خواهد داشت.

چرا این ویژگی کاربرد دارد؟
اجازه دهید تا به شما بگوییم زمانی که می‌خواهید چندین چیز را در یک رشته را جستجو کنید به صورت زیر خواهید داشت:

const std::string myString = "My Hello World Wow"; 
const auto it = myString.find("Hello"); 
if (it != std::string::npos) 
 std::cout << it << " Hello\n" 
const auto it2 = myString.find("World"); 
if (it2 != std::string::npos) 
 std::cout << it2 << " World\n"

ما باید از نام‌‌های مختلفی برای it استفاده کنیم و یا اینکه آن را با دامنه خاتمه دهنده جدا سازیم.

{ 
 const auto it = myString.find("Hello"); 
 if (it != std::string::npos) 
 std::cout << it << " Hello\n" 
} 
{ 
 const auto it = myString.find("World"); 
 if (it != std::string::npos) 
 std::cout << it << " World\n" 
}

عبارت جدید شرطی if در نسخه جدید یک دامنه اضافه را در یک خط ایجاد می‌‌کند.

if (const auto it = myString.find("Hello"); it != std::string::npos) 
 std::cout << it << " Hello\n"; 
if (const auto it = myString.find("World"); it != std::string::npos) 
 std::cout << it << " World\n";

همانطور که قبلاً اشاره شده است، متغیر تعریف شده در عبارت شرطی if در بلوک دیگری قابل مشاهده است. بنابراین شما می‌‌تواین به صورت زیر بنویسید:

if (const auto it = myString.find("World"); it != std::string::npos) 
 std::cout << it << " World\n"; 
else 
 std::cout << it << " not found!!\n";

به علاوه، شما می‌‌توانید آن را با پیوند ساختاری بر اساس کد نمونه از جانب (Herb Sutter) استفاده کنید:

// better together: structured bindings + if initializer 
if (auto [iter, succeeded] = mymap.insert(value); succeeded) { 
 use(iter); // ok 
 // ... 
} // iter and succeeded are destroyed here

جزئیات بیشتر در اسناد زیر آمده است:

متغیرهای درون خطی (inline)
با شروع مقدار دهی داده‌های غیر استاتیک، اکنون می‌‌توانیم یک متغیر عضو را دی یک مکان اعلام کنیم. با این حال، با متغیر‌های استاتیک یا const static، معمولاً باید آن را در برخی از فایل‌های cpp تعریف کنید. در سی‌پلاس‌پلاس ۱۱ و کلید واژه constexpr که مارا قادر می‌سازد تا در یک مکان اعلان و تعریف متغیر‌های استاتیک را انجام دهیم، اما این امکان تنها به constexpr محدود می‌‌شود.

قبلاً فقط روشها/توابع می‌‌توانستند به عنوان inline تعریف شوند، حالا شما می‌‌توانید این کار را با متغیر ها در داخل فایل هدر انجام دهید. یک متغیر اعلام شده درون خطی معنای مشاهبی دارد بنابراین همانند یک تابع inline تعریف می‌‌شود. آن را می‌‌توان به واحد‌های ترجمه چند گانه نیز تعریف کرد. مثال‌‌های زیر را ببینید:

struct MyClass { 
 static const int sValue; 
}; 
inline int const MyClass::sValue = 777;

و حتی

struct MyClass { 
 inline static const int sValue = 777; 
};

همچنین توجه داشته باشید که متغیر‌های constexpr به طور ضمنی inline هستند، بنابراین نیازی به استفاده به صورت constepr inline myVar = 10; نمی‌‌باشد.

این ویژگی چرا کد را ساده تر می‌‌کند؟

برای مثال، تعداد زیادی از هدرها در کتابخانه تنها تعدادی از روش های (هک‌) را محدود می‌‌کنند (مانند استفاده توابع درون خطیinline و یا قالب ها) و در نهایت مزیت constexpr این است که مقدار دهی اولیه شما نباید constexpr باشد.

جزئیات بیشتر در رابطه با این ویژگی در سند زیر موجود است:

این مورد با کامپایلر‌های GCC 7.0 و Clang 3.9 سازگار است اما فعلاً با MSVC سازگاری ندارد.

ویژگی مربوط به constexpr if
ممکن است در بعضی جاها به قابلیت std::enable_if در سی‌پلاس‌پلاس ۱۴ نگاه کنید که آن به راحتی با constexpr if جایگزین می‌شود.

بنابراین، در اکثر موارد، ما اکنون می‌‌توانیم تنها با نوشتن عبارت یک constexpr if این کار را بهتر و تمیز تر انجام دهیم. این ویژگی برای برنامه نویسی metaprogramming/template بسیار مهم است که احتمالاً طبیعت آن بسیار پیچیده خواهد بود.

یک مثال ساده با تابع Fibonacci:

template<int N> 
constexpr int fibonacci() {
 return fibonacci<N-1>() + fibonacci<N-2>(); 
} 
template<>
constexpr int fibonacci<1>() { 
 return 1; 
} 
template<> 
constexpr int fibonacci<0>() { 
 return 0; 
}

حال می‌‌توان آن را تقریباً در یک حالت نرمال (نسخه بدون کامپایل) نوشت:

template<int N> 
constexpr int fibonacci() { 
 if constexpr (N>=2) 
 return fibonacci<N-1>() + fibonacci<N-2>(); 
 else 
 return N; 
}

در رویداد ۱۸ هم جلسات هفتگی سی‌پلاس‌پلاس در جیسون ترنر نمونه‌‌ای را می‌‌توان یافت که در آن عبارت constexpr if هیچ منطق اتصال کوتاهی را در زمان کامپایل انجام نمی‌‌‌دهد، بنابراین این کد باید کامپایل شود:

if constexpr (std::is_integral<T>::value && 
 std::numeric_limits<T>::min() < 10)
{ 
}

در کد فوق برای T شما در std::strin‌g خطایی کامپایل را دریافت خواهید کرد زیرا numeric_limits برای رشته ها تعریف نشده اند.

در جلسات C++NOW 2017 آقای Bryce Leblbach با عنوان جلسه خود C++17 Features در ۱۶ دقیقه مثال بسیار زیبایی را در رابطه باconstexpr if زد که می‌‌تواند برای تابع get استفاده شود که آن برای پیوند ساختاری مورد استفاده قرار می‌‌گیرد.

struct S { 
 int n; 
 std::string s;
 float d; 
}; 
template <std::size_t I> 
auto& get(S& s) { 
 if constexpr (I == 0) 
 return s.n; 
 else if constexpr (I == 1) 
 return s.s; 
 else if constexpr (I == 2) 
 return s.d; 
}

قبلاً ما باید به صورت زیر می‌‌نوشتیم:

template <> 
 auto& get<0>(S &s) { 
  return s.n; 
 } 
 template <> 
 auto& get<1>(S &s) { 
  return s.s; 
 } 
 template <> 
 auto& get<2>(S &s) { 
  return s.d;
 }

همانطور که می‌‌بینید، مشکل سوال برانگیز اینجاست که کد در این جا ساده تر است. اگر چه در این مورد فقط از یک ساختار ساده استفاده شده است، با برخی از نمونه های واقعی دنیا، کد نهایی باید بسیار پیچیده تر از این باشد بنابراین باید constexpr if کد تمیز تری نسبت به این مورد باشد.

این مورد با کامپایلر‌های GCC 7.0،MSVC-2017.3 و Clang 3.9 سازگار است.

ویژگی‌های دیگر
ما می‌‌توانیم در رابطه با بسیاری از ویژگی های جدید سی‌پلاس‌پلاس صحبت کنیم اما در این پست ما بیشتر در رابطه با قطعات بزرگتر تمرکز کرده‌‌ایم. با این حال، فقط برای یادآوری، ممکن است بخواهید ویژگی‌‌های زیر را در نظر بگیرید که آنها نیز کد ها را ساده تر می‌کنند:

  • قالب‌ (template)
  • عبارت Fold
  • الگو برای کلاس ها 

بنابراین برای ذکر ویژگی‌‌های بیشتر در رابطه با نسخه جدید در پستهای آن ها را پوشش خواهیم داد. شک نکنید که، سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ پیشرفت واقعی را در برابر کد های جمع و جور و آسان فراهم گرده است. یکی از بهترین چیزها constexpr است که آن به ما اجازه می‌دهد کد template/metaprogramming را به روش کد استاندارد شده بنویسیم. این یک مزیت بسیار بزرگی است.

ویژگی دوم: پیوند ساخت یافته (که حتی برای حلقه ها کار می‌‌کند) مانند حسی را القا می‌‌کند که در زبان‌های پویایی مثل Python وجود دارد.

همانطور که می‌‌بینید، تمام ویژگی‌های ذکر شده در حال حاضر در Clang، MSVC و GCC  قابل اجرا هستند. اگر شما با نسخه های اخیر این کامپایلر ها کار می‌کنید می‌تواین بلافاصله با سی‌++ ۱۷ کار کرده و آن را تجربه کنید.

  • پسندیدن 2
  • تشکر شده 5

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
مهمان
این موضوع برای عدم ارسال قفل گردیده است.

  • کاربران آنلاین در این صفحه   0 کاربر

    هیچ کاربر عضوی،در حال مشاهده این صفحه نیست.

  • مطالب مشابه

    • توسط کامبیز اسدزاده
      سلام،
      بسیاری از ما زمانی که می‌خواهیم از سرویس Rest استفاده کنیم، یا صفحه‌ای از وب‌سایت را تجزیه کنیم و یا حتی زمانی که نیاز داریم یک ربات یا خزنده‌ی ساده بنویسیم؛ این برای ما سوال بسیار بزرگی می‌شود که از چه روش و کتابخانه‌ای باید استفاده کنیم.
      همانطور که می‌دانید متاسفانه، کتابخانه‌ی پیشفرض و استاندارد ++C تا قبل از اینکه نسخه‌ی 2a آن ارائه شود هیچ امکانی را در رابطه با حوزه‌ی شبکه ارائه نمی‌دهد. بنابراین ما مجبور هستیم تا به کمک کتابخانه‌های دیگر این زبان برنامه‌ی خود را توسعه دهیم. ما نیاز داریم تا بدانیم چگونه به کمک امکانات موجود در کتابخانه‌های غیر پیش‌فرض می‌توانیم کار با شبکه را مدیریت کنیم. من فکر می‌کنم آی‌او‌استریم محل مناسبی برای نوشتن این برگه‌ی تقلب در رابطه با این موضوع باشد. بنابراین در این مقاله قصد دارم برخی از روش‌های موجود تحت چند کتابخانه‌ی مختص این کار را برای شما معرفی کنم.
      قبل از هر چیز لیست کتابخانه‌های مناسب برای این کار را در نظر داشته باشید:
      WinInet WinHttp Casablanca Qt POCO wxWidgets Boost.Asio libcurl neon .NET (С++/CLI) IXMLHTTPRequest HappyHttp cpp-netlib کتابخانه‌ی WinInet
      ارائه شده توسط مایکروسافت (پشتیبانی از ویندوز ۹۸ به بعد) #include <tchar.h> #include <wininet.h> /// .... HINTERNET hIntSession = ::InternetOpen(_T("MyApp"), INTERNET_OPEN_TYPE_DIRECT, NULL, NULL, 0); HINTERNET hHttpSession = InternetConnect(hIntSession, _T("api.twitter.com"), 80, 0, 0, INTERNET_SERVICE_HTTP, 0, NULL); HINTERNET hHttpRequest = HttpOpenRequest( hHttpSession, _T("GET"), _T("1/statuses/user_timeline.xml?screen_name=twitterapi"), 0, 0, 0, INTERNET_FLAG_RELOAD, 0); TCHAR* szHeaders = _T("Content-Type: text/html\nMySpecialHeder: whatever"); CHAR szReq[1024] = ""; if( !HttpSendRequest(hHttpRequest, szHeaders, _tcslen(szHeaders), szReq, strlen(szReq))) { DWORD dwErr = GetLastError(); /// handle error } CHAR szBuffer[1025]; DWORD dwRead=0; while(::InternetReadFile(hHttpRequest, szBuffer, sizeof(szBuffer)-1, &dwRead) && dwRead) { szBuffer[dwRead] = 0; OutputDebugStringA(szBuffer); dwRead=0; } ::InternetCloseHandle(hHttpRequest); ::InternetCloseHandle(hHttpSession); ::InternetCloseHandle(hIntSession);  
      کتابخانه‌ی WinHttp
      ارائه شده توسط مایکروسافت (پشتیبانی از ویندوز 2000 به بعد) DWORD dwSize = 0; DWORD dwDownloaded = 0; LPSTR pszOutBuffer; BOOL bResults = FALSE; HINTERNET hSession = NULL, hConnect = NULL, hRequest = NULL; // Use WinHttpOpen to obtain a session handle. hSession = WinHttpOpen( L"WinHTTP Example/1.0", WINHTTP_ACCESS_TYPE_DEFAULT_PROXY, WINHTTP_NO_PROXY_NAME, WINHTTP_NO_PROXY_BYPASS, 0 ); // Specify an HTTP server. if( hSession ) hConnect = WinHttpConnect( hSession, L"www.microsoft.com", INTERNET_DEFAULT_HTTPS_PORT, 0 ); // Create an HTTP request handle. if( hConnect ) hRequest = WinHttpOpenRequest( hConnect, L"GET", NULL, NULL, WINHTTP_NO_REFERER, WINHTTP_DEFAULT_ACCEPT_TYPES, WINHTTP_FLAG_SECURE ); // Send a request. if( hRequest ) bResults = WinHttpSendRequest( hRequest, WINHTTP_NO_ADDITIONAL_HEADERS, 0, WINHTTP_NO_REQUEST_DATA, 0, 0, 0 ); // End the request. if( bResults ) bResults = WinHttpReceiveResponse( hRequest, NULL ); // Keep checking for data until there is nothing left. if( bResults ) { do { // Check for available data. dwSize = 0; if( !WinHttpQueryDataAvailable( hRequest, &dwSize ) ) printf( "Error %u in WinHttpQueryDataAvailable.\n", GetLastError( ) ); // Allocate space for the buffer. pszOutBuffer = new char[dwSize+1]; if( !pszOutBuffer ) { printf( "Out of memory\n" ); dwSize=0; } else { // Read the data. ZeroMemory( pszOutBuffer, dwSize+1 ); if( !WinHttpReadData( hRequest, (LPVOID)pszOutBuffer, dwSize, &dwDownloaded ) ) printf( "Error %u in WinHttpReadData.\n", GetLastError( ) ); else printf( "%s", pszOutBuffer ); // Free the memory allocated to the buffer. delete [] pszOutBuffer; } } while( dwSize > 0 ); } // Report any errors. if( !bResults ) printf( "Error %d has occurred.\n", GetLastError( ) ); // Close any open handles. if( hRequest ) WinHttpCloseHandle( hRequest ); if( hConnect ) WinHttpCloseHandle( hConnect ); if( hSession ) WinHttpCloseHandle( hSession );  
      کتابخانه‌ی Casablanca
      ارائه شده درCodeplex (پشتیبانی از تمامی پلتفرم‌ها) http_client client(L"http://www.myhttpserver.com"); http_request request(methods::GET); client.request(request).then([](http_response response) { // Perform actions here to inspect the HTTP response... if(response.status_code() == status_codes::OK) { } });  
      کتابخانه‌ی Qt
      ارائه شده درQt (پشتیبانی از تمامی پلتفرم‌ها) #include "handler.h" Handler::Handler(QObject *parent) :QObject(parent) { http = new QHttp(this); connect(http, SIGNAL(stateChanged(int)), this, SLOT(stateChanged(int))); connect(http, SIGNAL(responseHeaderReceived(QHttpResponseHeader)), this, SLOT(responseHeaderReceived(QHttpResponseHeader))); connect(http, SIGNAL(requestFinished(int,bool)), this, SLOT(requestFinished(int,bool))); } void Handler::doHttp() { http->setHost("google.com"); http->get("/"); } void Handler::stateChanged(int state) { switch(state) { case 0: qDebug() << "Unconnected"; break; case 1: qDebug() << "Host Lookup"; break; case 2: qDebug() << "Connecting"; break; case 3: qDebug() << "Sending"; break; case 4: qDebug() << "Reading"; break; case 5: qDebug() << "Connect"; break; case 6: qDebug() << "Closing"; break; } } void Handler::responseHeaderReceived(const QHttpResponseHeader &resp) { qDebug() << "Size : " << resp.contentLength(); qDebug() << "Type : " << resp.contentType(); qDebug() << "Status Code : " << resp.statusCode(); } void Handler::requestFinished(int id, bool error) { qDebug() << "Request Id : " << id; if(error) { qDebug() << "Error"; } else { qDebug() << http->readAll(); } } مثالی از نسخه‌ی Qt5
      void Downloader::doDownload() { manager = new QNetworkAccessManager(this); connect(manager, SIGNAL(finished(QNetworkReply*)), this, SLOT(replyFinished(QNetworkReply*))); manager->get(QNetworkRequest(QUrl("http://google.com"))); } void Downloader::replyFinished (QNetworkReply *reply) { if(reply->error() != QNetworkReply::NoError) { qDebug() << "ERROR!"; qDebug() << reply->errorString(); } else { qDebug() << reply->header(QNetworkRequest::ContentTypeHeader).toString(); qDebug() << reply->header(QNetworkRequest::LastModifiedHeader).toDateTime().toString(); qDebug() << reply->header(QNetworkRequest::ContentLengthHeader).toULongLong(); qDebug() << reply->attribute(QNetworkRequest::HttpStatusCodeAttribute).toInt(); qDebug() << reply->attribute(QNetworkRequest::HttpReasonPhraseAttribute).toString(); QFile file("C:/Qt/Dummy/downloaded.txt"); if(file.open(QFile::Append)) { file.write(reply->readAll()); } } reply->deleteLater(); }  
      کتابخانه‌ی Poco
      ارائه شده درPoco (پشتیبانی از تمامی پلتفرم‌ها) #include <Poco/Net/HTTPClientSession.h> #include <Poco/Net/HTTPRequest.h> #include <Poco/Net/HTTPResponse.h> #include <Poco/StreamCopier.h> #include <Poco/Path.h> #include <Poco/URI.h> #include <Poco/Exception.h> #include <iostream> #include <string> using namespace Poco::Net; using namespace Poco; using namespace std; int main(int argc, char **argv) { if (argc != 2) { cout << "Usage: " << argv[0] << " <uri>" << endl; cout << " fetches the resource identified by <uri> and print it" << endl; return -1; } try { // prepare session URI uri(argv[1]); HTTPClientSession session(uri.getHost(), uri.getPort()); // prepare path string path(uri.getPathAndQuery()); if (path.empty()) path = "/"; // send request HTTPRequest req(HTTPRequest::HTTP_GET, path, HTTPMessage::HTTP_1_1); session.sendRequest(req); // get response HTTPResponse res; cout << res.getStatus() << " " << res.getReason() << endl; // print response istream &is = session.receiveResponse(res); StreamCopier::copyStream(is, cout); } catch (Exception &ex) { cerr << ex.displayText() << endl; return -1; } return 0; }  
      کتابخانه‌ی wxWidgets
      ارائه شده درwxWidgets (پشتیبانی از تمامی پلتفرم‌ها) #include <wx/sstream.h> #include <wx/protocol/http.h> wxHTTP get; get.SetHeader(_T("Content-type"), _T("text/html; charset=utf-8")); get.SetTimeout(10); // 10 seconds of timeout instead of 10 minutes ... // this will wait until the user connects to the internet. It is important in case of dialup (or ADSL) connections while (!get.Connect(_T("www.google.com"))) // only the server, no pages here yet ... wxSleep(5); wxApp::IsMainLoopRunning(); // should return true // use _T("/") for index.html, index.php, default.asp, etc. wxInputStream *httpStream = get.GetInputStream(_T("/intl/en/about.html")); // wxLogVerbose( wxString(_T(" GetInputStream: ")) << get.GetResponse() << _T("-") << ((resStream)? _T("OK ") : _T("FAILURE ")) << get.GetError() ); if (get.GetError() == wxPROTO_NOERR) { wxString res; wxStringOutputStream out_stream(&res); httpStream->Read(out_stream); wxMessageBox(res); // wxLogVerbose( wxString(_T(" returned document length: ")) << res.Length() ); } else { wxMessageBox(_T("Unable to connect!")); } wxDELETE(httpStream); get.Close();  
      کتابخانه‌ی Boost.Asio
      ارائه شده درBoost (پشتیبانی از تمامی پلتفرم‌ها) #include <iostream> #include <istream> #include <ostream> #include <string> #include <boost/asio.hpp> using boost::asio::ip::tcp; int main(int argc, char* argv[]) { try { if (argc != 3) { std::cout << "Usage: sync_client <server> <path>\n"; std::cout << "Example:\n"; std::cout << " sync_client www.boost.org /LICENSE_1_0.txt\n"; return 1; } boost::asio::io_service io_service; // Get a list of endpoints corresponding to the server name. tcp::resolver resolver(io_service); tcp::resolver::query query(argv[1], "http"); tcp::resolver::iterator endpoint_iterator = resolver.resolve(query); // Try each endpoint until we successfully establish a connection. tcp::socket socket(io_service); boost::asio::connect(socket, endpoint_iterator); // Form the request. We specify the "Connection: close" header so that the // server will close the socket after transmitting the response. This will // allow us to treat all data up until the EOF as the content. boost::asio::streambuf request; std::ostream request_stream(&request); request_stream << "GET " << argv[2] << " HTTP/1.0\r\n"; request_stream << "Host: " << argv[1] << "\r\n"; request_stream << "Accept: */*\r\n"; request_stream << "Connection: close\r\n\r\n"; // Send the request. boost::asio::write(socket, request); // Read the response status line. The response streambuf will automatically // grow to accommodate the entire line. The growth may be limited by passing // a maximum size to the streambuf constructor. boost::asio::streambuf response; boost::asio::read_until(socket, response, "\r\n"); // Check that response is OK. std::istream response_stream(&response); std::string http_version; response_stream >> http_version; unsigned int status_code; response_stream >> status_code; std::string status_message; std::getline(response_stream, status_message); if (!response_stream || http_version.substr(0, 5) != "HTTP/") { std::cout << "Invalid response\n"; return 1; } if (status_code != 200) { std::cout << "Response returned with status code " << status_code << "\n"; return 1; } // Read the response headers, which are terminated by a blank line. boost::asio::read_until(socket, response, "\r\n\r\n"); // Process the response headers. std::string header; while (std::getline(response_stream, header) && header != "\r") std::cout << header << "\n"; std::cout << "\n"; // Write whatever content we already have to output. if (response.size() > 0) std::cout << &response; // Read until EOF, writing data to output as we go. boost::system::error_code error; while (boost::asio::read(socket, response, boost::asio::transfer_at_least(1), error)) std::cout << &response; if (error != boost::asio::error::eof) throw boost::system::system_error(error); } catch (std::exception& e) { std::cout << "Exception: " << e.what() << "\n"; } return 0; } کتابخانه‌ی Libcurl
      ارائه شده درLibcurl (پشتیبانی از تمامی پلتفرم‌ها) #include <stdio.h> #include <curl/curl.h> int main(void) { CURL *curl; CURLcode res; curl = curl_easy_init(); if(curl) { curl_easy_setopt(curl, CURLOPT_URL, "http://example.com"); /* example.com is redirected, so we tell libcurl to follow redirection */ curl_easy_setopt(curl, CURLOPT_FOLLOWLOCATION, 1L); /* Perform the request, res will get the return code */ res = curl_easy_perform(curl); /* Check for errors */ if(res != CURLE_OK) fprintf(stderr, "curl_easy_perform() failed: %s\n", curl_easy_strerror(res)); /* always cleanup */ curl_easy_cleanup(curl); } return 0; } کتابخانه‌ی Neon
      ارائه شده درNeon (پشتیبانی از تمامی پلتفرم‌ها) #include <ne_session.h> #include <ne_request.h> #include <ne_utils.h> #include <ne_uri.h> int httpResponseReader(void *userdata, const char *buf, size_t len) { string *str = (string *)userdata; str->append(buf, len); return 0; } int do_get(string host) { ne_session *sess; ne_request *req; string response; ne_sock_init(); sess = ne_session_create("http", host.c_str(), 80); ne_set_useragent(sess, "MyAgent/1.0"); req = ne_request_create(sess, "GET", "/SomeURL/method?with=parameter&value=data"); // if accepting only 2xx codes, use "ne_accept_2xx" ne_add_response_body_reader(req, ne_accept_always, httpResponseReader, &response); int result = ne_request_dispatch(req); int status = ne_get_status(req)->code; ne_request_destroy(req); string errorMessage = ne_get_error(sess); ne_session_destroy(sess); printf("result %d, status %d\n", result, status); cout << response << "\n"; switch (result) { case NE_OK: break; case NE_CONNECT: throw ConnectionError(errorMessage); case NE_TIMEOUT: throw TimeOutError(errorMessage); case NE_AUTH: throw AuthenticationError(errorMessage); default: throw AnotherWebError(errorMessage); } return 0; } کتابخانه‌ی NET.
      ارائه شده در.NET (پشتیبان از ویندوز Xp به بعد) #using <System.dll> using namespace System; using namespace System::Net; using namespace System::Text; using namespace System::IO; // Specify the URL to receive the request. int main() { array<String^>^args = Environment::GetCommandLineArgs(); HttpWebRequest^ request = dynamic_cast<HttpWebRequest^>(WebRequest::Create( args[ 1 ] )); // Set some reasonable limits on resources used by this request request->MaximumAutomaticRedirections = 4; request->MaximumResponseHeadersLength = 4; // Set credentials to use for this request. request->Credentials = CredentialCache::DefaultCredentials; HttpWebResponse^ response = dynamic_cast<HttpWebResponse^>(request->GetResponse()); Console::WriteLine( "Content length is {0}", response->ContentLength ); Console::WriteLine( "Content type is {0}", response->ContentType ); // Get the stream associated with the response. Stream^ receiveStream = response->GetResponseStream(); // Pipes the stream to a higher level stream reader with the required encoding format. StreamReader^ readStream = gcnew StreamReader( receiveStream,Encoding::UTF8 ); Console::WriteLine( "Response stream received." ); Console::WriteLine( readStream->ReadToEnd() ); response->Close(); readStream->Close(); } کتابخانه‌ی IXMLHTTPRequest
      ارائه شده در  مایکروسافت (پشتیبان از ویندوز Xp به بعد) #include <atlbase.h> #include <msxml6.h> HRESULT hr; CComPtr<IXMLHTTPRequest> request; hr = request.CoCreateInstance(CLSID_XMLHTTP60); hr = request->open( _bstr_t("GET"), _bstr_t("https://www.google.com/images/srpr/logo11w.png"), _variant_t(VARIANT_FALSE), _variant_t(), _variant_t()); hr = request->send(_variant_t()); // get status - 200 if succuss long status; hr = request->get_status(&status); // load image data (if url points to an image) VARIANT responseVariant; hr = request->get_responseStream(&responseVariant); IStream* stream = (IStream*)responseVariant.punkVal; CImage *image = new CImage(); image->Load(stream); stream->Release(); کتابخانه‌ی cpp-netlib
      ارائه شده در  cpp-netlib (پشتیبان از همه‌ی پلتفرم‌ها) using namespace boost::network; using namespace boost::network::http; client::request request_("http://127.0.0.1:8000/"); request_ << header("Connection", "close"); client client_; client::response response_ = client_.get(request_); std::string body_ = body(response_); حال وقت آن است که یکی را به عنوان بهترین انتخاب متناسب با هدف خود انتخاب کنیم.
      اگر شما به یک برنامه‌ی کاملاً قابل اعتماد در این حوزه نیاز دارید بهتر است از Libcurl استفاده کنید. اگر قرار است برنامه‌ای توسعه دهید که دارای رابط کاربری است بهترین انتخاب Qt و برای آن‌هایی که از تمامی ویژگی‌های سی++۱۱ می‌خواهند استفاده کنند Casablanca گزینه‌ی مناسبی است. اگر برنامه‌ی شما تحت پلتفرم دات‌نِت توسعه داده می‌شود می‌توانید از NET. استفاده کنید، اما توجه داشته باشید که آن فقط محدود بر پلتفرم ویندوز خواهد بود. در صورتی که می‌خواهید برنامه‌ای توسعه دهید که شامل رابط کاربری نیست می‌توانید از Poco و Boost.Asio استفاده کنید که برای مدیریت جزئی‌تر ابزار‌های بسیاری در اختیار شما قرار خواهند داد. نکته: در استاندار ۲۰ شاهد افزوده شدن ماژول شبکه که از کتابخانه‌ی Boost الهام گرفته است خواهیم بود.
    • توسط کامبیز اسدزاده
      با سلام،
      ما برای بهبود و سرعت بخشی برای توسعه محصولاتمون رو پلتفرم‌های مختلف برای جولوگیری از بازنویسی کُد‌های مشابه و یک سری ابزار‌هایی که برای تولید قابلیت‌های ویژه در پروژه‌ها و اپلیکیشن‌های موبایل و دسکتاپ نیاز داشتیم رو به صورت انحصاری در قالب یک موتور اختصاصی برای شرکت خودمون تولید کردیم که در توسعه هر چه سریعتر استارت‌آپ‌ها بسیار مفید واقع می‌شود.
       
      قابلیت‌ها و ویژگی‌ها
      با استفاده از پروژه‌ی سِل ما می‌توانیم بَک‌اند و ترکیبی از عملیات فرانت‌اِند پروژه‌های خود را در کمترین زمان ممکن تولید و توسعه دهیم که در نتیجه گیری سریع یک استارت‌آپ بسیار مفید است. این کار باعث می‌شود ما هر بار در پروژه‌های خودمان نیاز به باز نویسی کلاس‌ها و توابع و تولید ابزار‌هایی نباشیم که در یک محصول مورد نیاز است.
      عنوان: پروژه‌ی سِل انجین (Cell) توضیحات: این پروژه یک موتور برنامه‌نویسی چند‌سکویی در قالب یک چهارچوب تخصصی می‌باشد که در توسعه هرچه سریع‌تر محصولات و طراحی و همچنین مستقر سازی آن‌ها بر روی پلتفرم‌های مختلف کمک بسیاری می‌کند. زبان‌ها و فناوری‌های استفاده شده: زبان برنامه‌نویسی ++C فریم وُرک‌ و کتابخانه‌ها: کتابخانه‌ی OpenSSL‌، LibCurl، STL ابزار‌های ساخت:  cmake نوع پروژه: تجاری (انحصاری شرکتِ Dotwaves LLC) نویسندگان: کامبیز اسدزاده وضعیت: در حال توسعه حق چاپ و تکثیر: شرکت دات‌ویوز برخی از محصولاتی که تحت این موتور طراحی شده اند:
      سیستم مدیریت محتوای جگوار  
       
    • توسط ali0066
      با سلام
      من دانشجوی نرم افزار هستم ی پروژه به من داده شده که باید در C++ ی تابع بنویسم و با فرمت dll ذخیره کنم 
      چطور میشه اینکارو انجام داد؟؟
      در ضمن تو دانشگاه با محیط Dev-C++ کار میکنیم.
      ممنون میشم راهنمایی کنید.
      با تشکر
    • توسط کامبیز اسدزاده
      آیا این واقعاً امکان‌پذیر است؟
      پاسخ :  بله!
      من می‌دانم که ممکن است این مبحث تحت سی++ بسیار پیچیده و یک کار بیهوده‌ای باشد! اما واقعیت این است که تکنیک‌های پنهان بسیاری وجود دارد که ممکن است همه از آن باخبر نباشند!
      من قبلاً در مورد اینکه تحت ++C وب‌سایت میشه طراحی کرد یا خیر تحقیقاتی انجام داده بودم، از لحاظ امکان بودنش جواب مثبت بود اما اینکه به راحتی طراحی تحت Php یا دیگر زبان‌های برنامه‌نویسی باشه خیر! خُب طبیعیه چون شما بسیار راحت یه اسکریپت رو می‌نویسی و روی سرور اجراش می‌کنی و سایت شما به خوبی و خوشی بالا میاد!
      ممکن است در همین قسمت از موضوع شما به این نتیجه رسیده باشید که خُب نیازی به ادامه‌ی بحث نداریم! وقتی کار سختیه پس منطقی نیست و شما احتمالاً دیوانه‌ای!!! 😁
      واقعیت جریان این است بر خلاف آن چیزی که تصور کرده‌ایم طراحی وب‌سایت با سی‌پلاس‌پلاس نه تنها بسیار راحت است بلکه بسیار هم جذاب خواهد بود! اما در نگاه اول ممکن است یک سری محدودیت‌هارا داشته باشد که همه‌ی این موارد با کمی تعمل و بررسی قابل حل هستند به قدری که وقتی درگیر این جریان باشید شیفته‌ی آن خواهید شد.
       
      مزایای یک وب‌سایت تحت سی‌پلاس‌پلاس نسبت به دیگر زبان‌های رایج
      سرعت خارق‌العاده و غیر قابل مقایسه با زبان‌های رایج امنیت بهتر کد‌های شما مدیریت ساده‌تر و انعطاف‌پذیری بالا مصرف بسیار بهینه‌ و غیر قابل تصور از منابع سرور دسترسی نامحدود به کتابخانه‌ها عدم محدودیت در دسترسی به برنامه‌نویسی سطح پایین عدم محدودیت در استفاده از توابع سیستم‌عامل عدم محدودیت در مدیریت سیستم و هر ویژگی‌ دیگری که در زبان‌های اسکریپتی اگر به آن نیاز داشته باشید مجبور هستید تا به صورت اکستنشن آن را تحت سی‌پلاس‌پلاس باز نویسی کنید. سیستم راه‌انداز وب‌سرور چگونه است؟
      در هر سروری CGI به شما امکان این را می‌دهد که بتوانید تحت پروتکل‌های استاندارد برنامه‌های تحت وب را اجرا کنید. شما می‌توانید تحت آن و یا موارد دیگری مانند FatCGI و WSGI و دیگر موارد بهینه شده‌ی آن برنامه‌ی تحت وب را بر روی سرور خود اجرا کنید.
       
      طراحی قالب هماهنگی با HTML, JavaScript, Css در سی‌پلاس‌پلاس چگونه خواهد بود؟
      همه‌ی گزینه‌های مربوط به وب را شما بدون هیچ محدودیتی در اختیار خواهید داشت. شما هیچ محدودیتی در استفاده از ویژگی‌های HTML5 یا CSS3 و یا JavaScript و دیگر فریمورک‌ها و کتابخانه‌های کارآمدی چون Angular.JS را نخواهید داشت. بنابراین از نظر طراحی رابط یک وب‌سایت همانند دیگر زبان‌های رایج می‌توانید روی آن حساب کنید.
       
      طراحی هسته و بک‌اِند وب‌سایت چگونه خواهد بود؟
      همانند زبان‌ها و فریمورک‌های رایج تحت وب شما در سی‌پلاس‌پلاس می‌توانید هسته‌ی وب‌سایت یا سیستم وب‌سایت خود را تحت استاندارد سی‌پلاس‌پلاس و هر کتابخانه‌ای که می‌پسندید و یا به آن تسلط دارید پیاده سازی کنید! به شرطی که قابلیت‌های آن کتابخانه پاسخگوی نیاز‌های شما باشد.
      با این حساب شما می‌توانید حتی سیستم مدیریت محتوای (CMS) خود را طراحی کنید! 😧
      بله سیستم مدیریت محتوا تحت سی‌پلاس‌پلاس! کاملاً جدی هستیم 🙂
      قبل از هر چیز یک مزیت بسیار بزرگ در کنار مزیت‌های دیگر این است که یک CMS تحت سی‌پلاس‌پلاس می‌تواند داشته باشد مصرف بهینه از منابع سرور خواهد بود. برای مثال در یک مقایسه‌ی‌ ساده و آزمایشی نتیجه‌ی بسیار جالبی ارائه شده است.
      همانطور که می‌دانید Wordpress به عنوان یک سیستم مدیریت محتوای (بلاگ) شناخته شده و تحت Php توسعه‌ یافته است. نسخه‌ی سریعتر و بهینه‌تر آن با نام Ghost تحت Node.JS توسعه یافته است که ما نسخه‌ی توسعه‌ یافته‌ی آن را با یک عمل مشابه در C++1z مورد بررسی قرار داده ایم که نتایج آن بسیار جالب است!
      مصرف حافظه‌
      سیستم مدیریت محتوای Jaguar ۳۵۰۰ درخواست در هر ثانیه 3.6 مگابایت سیستم مدیریت محتوای Ghost 100 درخواست در ثانیه 120 مگابایت پشتیبانی از پایگاه‌های داده
      به لطف کتابخانه‌های عظیم سی‌پلاس‌پلاس امکان مدیریت یک وب‌سایت تحت پایگاه‌های داده مختلفی ممکن است. برای مثال تحت Qt شما می‌توانید به رایجترین درایور‌های بانک‌اطلاعاتی دسترسی داشته و سیستم خود را به آن‌ها مجهز کنید.
      نکته: احتمالاً در برنامه‌نویسی با نود جی‌اس و پی‌اچ‌پی شناختی با کتابخانه‌های OpenSSL, Libcurl و موارد این چنینی داشته اید! کتابخانه‌های فوق عضو لیست کتابخانه‌های C و  ++C هستند. بنابراین شما علاوه بر دسترسی مستقیم بر آن‌ها به هزاران و شاید میلیون‌ها کتابخانه در دنیا سی‌پلاس‌پلاس خواهید داشت.
       
      نمونه‌ی اولیه اما شوق‌آور برای اثبات امکان طراحی وب‌سایت تحت سی‌پلاس‌پلاس
      چندی پیش من تصمیم گرفتم تا سیستم وب‌سایتی را تحت Php7 برای یکی از استارت‌آپ‌ها طراحی و پیاده سازی کنم که در این پست به آن اشاره شده است. از آن‌جایی که به لطف کتابخانه‌ی Qt برنامه‌های سمت کاربر را توسط سی‌پلاس‌پلاس پیاده سازی کرده بودم به این فکر افتادم چرا سمت سرور و بخش وب‌سایت هم با آن هماهنگ نشود!؟
      اینگونه هماهنگی بین برنامه‌ها و پرفرمنس همه‌ی آن‌ها بسیار افزایش خواهد یافت در اولین نگاه این تفکر بسیار ناشیانه و بسیار ناممکن بود! تنها روشی که به کار گرفته بودم ارسال اطلاعات از طرف کاربر به سمت سرور و مدیریت آن‌ها تحت معماری Restful Api بود که در قالب JSon آن‌ها را تجزیه و مدیریت می‌کردم. با کمی تحقیق در مورد ویژگی‌های سمت وب  تحت Fast-CGI, uWSGI, DJango, ClearSilver و موارد مرتبط با آن‌ها سعی کردم تا صفحه‌ی بسیار ساده‌ای از HTML را توسط سی‌پلاس‌پلاس هندل کنم. این کار نتایج بسیار موفقیت آمیزی را در بر داشت تا نتیجه‌ی آن تبدیل به یک پروژه‌ی سیستم مدیریت محتوا تحت ++C شد.
      من پروژه‌ای با نام مفهومی Jaguar که نام پروژه‌ی قبلی تحت Php بود را در محیط Qt Creator با C++17 و کتابخانه‌ی Qt باز سازی کرده و هسته‌ی اولیه‌ی آن را برای اجرای چند صفحه از یک وب‌سایت، احراز حویت، بازخوانی و نمایش لیستی از خبر‌ها و مدیریت متا تگ‌ها و آدرس صفحات مربوط به هر صفحه را ایجاد کردم.
      سعی کرده ام در کمترین زمان ممکن برای آزمایش یک سری ویژگی‌های اولیه از یک وب‌سایت آن‌ها را مورد بررسی قرار بدم که عبارتند از هماهنگی با فریم‌ورک‌های طراحی مانند BootStrap و یا Angular.JS که خوشبختانه همه‌چیز بسیار خوب در کنار همدیگه کار می‌کنند. هسته‌ی سیستم به صورت جدا و معماری طراحی آن بر پایه‌ی MVC مورد آزمایش قرار گرفته است.
      در زیر تصاویری از صفحات تولید شده تحت سیستم‌ مدیریت محتوای ساخته شده با سی‌پلاس‌پلاس را مشاهده می‌کنید. 😉







      همه چیز در قدم‌های اول قرار دارد و با توجه به سادگی تولید وب سایت بر خلاف تصوری که داشتیم بسیار توسعه و جای پیشرفت خواهد داشت. بخشی از نمونه کد‌های این سیستم به صورت زیر آورده شده است تا ذهنیتی برای توسعه‌دهندگان ارائه شود:
      تکه کُد زیر عمل ارسال اطلاعات و تمامی لینک‌های مربوط به بوت استرپ را برای سمت HTML ارائه می‌کند که در قالب استاندارد جدید C++17 آورده شده است:
      auto bootstrapCss = bootStrapLib.find("css"); if(bootstrapCss != bootStrapLib.end()) { c->setStash("BootstrapCss", bootstrapCss->second.c_str()); std::cout << "Found " << bootstrapCss->first << " " << bootstrapCss->second << '\n'; } کد مربوط به سمت قالب به صورت زیر خواهد بود:
      <!-- Bootstrap core css --> <link href="{{BootstrapCss}}" rel="stylesheet"> نتیجه‌ی فوق در صورتی که CDN بر روی لوکال تنظیم شده باشد از روی کد‌های کامپایل شده و یا استاتیک فراخوانی خواهد شد. در غیر اینصورت از روی یکی از سرور‌های CDN فراخوانی می‌شوند.
      نحوه‌ی ارسال متغیر از سمت سی‌پلاس‌پلاس به قالب بسیار ساده است! بسیار ساده از Php و یا Node.JS می‌باشد. با در نظر گرفتن ارسال اطلاعات از سمت سی‌پلاس‌پلاس به سمت رابط کاربری کافی است نام متغیر‌ها را در قالب خود اعمال کنید.
      {% for post in news %} <div class="blog-post"> <h2 class="blog-post-title"><a href="news/{{post.uri}}">{{post.title}}</a></h2> <p class="blog-post-meta">{{post.date}} by <a href="#">{{post.author}}</a></p> <p>{{post.announcement|safe}}</p> </div><!-- /.blog-post --> {% endfor %}</div> این ساختار بر پایه‌ی ساختار Angular.JS و DJango پیاده سازی شده است که به طور کامل پشتیبانی می‌شود.
      فعال سازی فناوری Angular.JS بر روی این سیستم جهت طراحی قالب تنها با دو دستور ساده اعمال می‌شود:
      <!-- Link to AngularJS --> <script src= "{{AngularJs}}"></script> <!-- Enable AngularJS Engine --> {{AngularJsSync|safe}} این دستورات در هسته‌ی سیستم مدیریت محتوا در کلاسی با نام Template پردازش و در نهایت به سمت HTML هندل می‌شوند.
      بخشی از دستورات سمت هسته در سی‌پلاس‌پلاس ۱۷ برای مثال ارسال عنوان صفحه به صورت زیر است:
      std::optional<std::string> LoadListTemplate::getTitle() const { if (isset(title)) { return title; } else { return std::nullopt; } } سمت HTML کافی است دستور فوق را در نظر بگیریم:
      <title>{{title}}</title> این‌ها مثال‌هایی از مراحل توسعه‌ی این سیستم است که می‌دانم آنچنان گسترده نیست، اما برای ثابت کردن طراحی و توسعه‌ی وب‌سایت تحت سی‌پلاس‌پلاس مثال‌های روشنی هستند.
       
      موفق و سربلند باشید!
      اطلاعیه‌های مربوط به این پروژه احتمالاً در کانال‌ها و گروه‌ تلگرامی و همین مرجع بازگو و در اختیار شما قرار بگیره.
    • توسط کامبیز اسدزاده
      با سلام،
      در این پست من قصد دارم به چند ویژگی استاندارد 1z اشاره کنم که به شما اجازه میده تا کُد تمیزتر، ساده‌تر و خواناتری را ایجاد کنید. توسعه زبان‌های برنامه‌نویسی روز به روز بیشتر شده و سی++ به عنوان یک زبان پیچیده نیاز به این داره تا کاربران رو از لحاظ سادگی و مدرنیزه شدن سینتکس دلگرم کنه.
      در استاندارد جدید ۱۷ من برخی از ویژگی‌ها رو معرفی می‌کنم که در تمیز نوشتن و ساده نوشتن تاثیر بسیاری دارند.
      ویژگی ساختار‌های پیوندی
      این ویژگی یکی از ویژگی‌های جدید سی++ است که امکان پیوند شدن نام‌های مشخص و زیر اشیاء المنت‌های اولیه را می‌دهد. به عبارت ساده‌تر می‌توان گفت که، ساختار‌های پیوندی (Structured Bindings) این توانایی را برای ما می‌دهد تا متغیر‌های چند گانه از یک ساختار (struct) یا tuple را به هم دیگر متصل کنیم.
      *مهمترین هدف Structured Bindings در نسخه‌ی ۱۷ ساده سازی و راحتی درک کد می‌باشد.
      سینتکس این ویژگی به صورت زیر است:
      auto ref-operator(optional)[identifier-list] = expression; // Or auto ref-operator(optional)[identifier-list]{expression}; // Or auto ref-operator(optional)[identifier-list](expression); اجازه دهید تا ما با استفاده ازیک مثال مزایای استفاده از ساختار‌های پیوندی را با کمک tuple ببینیم:
      در نسخه‌ی ۹۸ سی‌پلاس‌پلاس:
      #include <iostream> using namespace std; // Creating a structure named Point struct Point { int x; int y; }; // Driver code int main() { Point p = {1, 2}; int x_coord = p.x; int y_coord = p.y; cout << "X Coordinate : " << x_coord << endl; cout << "Y Coordinate : " << y_coord << endl; return 0; } در نسخه‌ی ۱۱ و ۱۴ سی‌پلاس‌پلاس:
      #include <iostream> #include <tuple> using namespace std; // Creating a structure named Point struct Point { int x, y; // Default Constructor Point() : x(0), y(0) { } // Parameterized Constructor for Init List Point(int x, int y) : x(x), y(y) { } auto operator()() { // returns a tuple to make it work with std::tie return make_tuple(x, y); } }; // Driver code int main() { Point p = {1, 2}; int x_coord, y_coord; tie(x_coord, y_coord) = p(); cout << "X Coordinate : " << x_coord << endl; cout << "Y Coordinate : " << y_coord << endl; return 0; }   در نسخه‌‌ی ۱۷ سی‌پلاس‌پلاس:
      #include <iostream> using namespace std; struct Point { int x; int y; }; // Driver code int main( ) { Point p = { 1,2 }; // Structure binding auto[ x_coord, y_coord ] = p; cout << "X Coordinate : " << x_coord << endl; cout << "Y Coordinate : " << y_coord << endl; return 0; } ویژگی عبارت شرطی و حلقه‌ی جدید
      نسخه‌های جدید از دستورات شرطی switch و if در سی‌پلاس‌پلاس به صورت زیر هستند:
      if (init; condition) و switch (init; condition) قبلاً شما باید به صورت زیر یک دستور شرطی را پیاده سازی می‌کردید:
      { auto val = GetValue(); if (condition(val)) // on success else // on false... } در این قالب مشخص است که val یک محدوده‌ی جداگانه و احتمال نشتی دارد. در نسخه‌ی جدید آن را می‌توان به صورت زیر ساده تر و خواناتر نوشت:
      if (auto val = GetValue(); condition(val)) // on success else // on false... در این نسخه val فقط در داخل حوزه‌ی if و else قابل مشاهده است، بنابراین در این صورت امکان نشتی نخواهد داشت. شرط ممکن است هر نوع شرط باشد و فقط وابسته به val مقدار true/false را بر نمی‌گرداند.
      خُب، چرا این نسخه مفید خواهد بود؟
      فرض کنید قرار است در داخل یک رشته چند چیز را جستجو کنید:
      const std::string myString = "My Hello World Wow"; const auto it = myString.find("Hello"); if (it != std::string::npos) std::cout << it << " Hello\n" const auto it2 = myString.find("World"); if (it2 != std::string::npos) std::cout << it2 << " World\n" ما یا باید نام‌های مختلفی را برای it استفاده کنیم و یا باید آن‌ها را در داخل دامنه‌ی جداگانه قرار دهیم. مانند مثال زیر:
      { const auto it = myString.find("Hello"); if (it != std::string::npos) std::cout << it << " Hello\n" } { const auto it = myString.find("World"); if (it != std::string::npos) std::cout << it << " World\n" } عبارت شرطی جدید if یک دامنه اضافی را فقط در یک خط ایجاد می‌کند:
      if (const auto it = myString.find("Hello"); it != std::string::npos) std::cout << it << " Hello\n"; if (const auto it = myString.find("World"); it != std::string::npos) std::cout << it << " World\n"; همانطور که قبلاً ذکر شد متغیر تعریف شده در عبارت if نیز در بلوک else قابل مشاهده است. بنابراین شما می‌توانید آن را به صورت زیر نیز بنویسید:
      if (const auto it = myString.find("World"); it != std::string::npos) std::cout << it << " World\n"; else std::cout << it << " not found!!\n"; همچنین شما در استاندارد جدید می‌توانید از ويژگی پیوند ساختاری در عبارت شرطی نیز استفاده کنید که قالب آن به صورت زیر است:
      // better together: structured bindings + if initializer if (auto [iter, succeeded] = mymap.insert(value); succeeded) { use(iter); // ok // ... } // iter and succeeded are destroyed here ویژگی Variadic Templates
      در نسخه‌ی ۱۱ ما ویژگی‌ خوبی به نام قالب‌های متنوع یا همان (Variadic Templates) داریم که بسیار عالی است، مخصوصاً وقتی که می‌خواهید با تعداد نامحدود یا متغیر با توابع کار کنید. برای مثال در نسخه‌های قبل از ۱۱ ما مجبور بودیم تا چندین تابع را با ورودی‌های مختلف پیاده سازی کنیم تا بتوانیم به نتیجه‌ی مربوطه برسیم.
      در حال حاضر این ویژگی هنوز هم نیازمند افزودن کد‌های می‌باشد مخصوصاً اگر می‌خواهید تابعی از نوع بازگشتی پیاده سازی کنید. مانند مثال زیر:
      auto SumCpp11(){ return 0; } template<typename T1, typename... T> auto SumCpp11(T1 s, T... ts){ return s + SumCpp11(ts...); } در نسخه‌ی جدید سی++۱۷ ما می‌توانیم این را بسیار ساده تر بنویسیم:
      template<typename ...Args> auto sum(Args ...args) { return (args + ... + 0); } و یا حتی ساده تر...
      template<typename ...Args> auto sum2(Args ...args) { return (args + ...); } این تابع فوق‌العاده است! ورودی‌های متغیر با نوع بازگشتی یکی از پر کاربرد‌ترین توابعی است که در نسخه‌های قبل پیاده سازی آن پیچیده بود.
      ویژگی متغیر‌های درون خطی (Inline variables)
      در قبل از سی++۱۷ ما می‌توانستیم از کلمه‌ی کلیدی inline جهت بهینه‌سازی در زمان کامپال برای توابع استفاده کنیم. حال در نسخه‌ی ۱۷ قابلیت تعریف inline برای متغیر‌ها نیز فراهم شده.
      فرض کنید قرار است متغیری را تعریف کنیم که به صورت ایستا و عمومی مورد استفاده قرار بگیرد. در قبل از نسخه‌ی ۱۷ تعریف آن به این صورت که متغیر در فایل هدر و سورس اعلان و تعریف شوند:
      #ifndef MYCLASS_H #define MYCLASS_H class MyClass { public: MyClass(); static const int myVariable; }; #endif // MYCLASS_H فایل سورس
      #include "myclass.h" MyClass::MyClass() { } const int MyClass::myVariable = 17; و در نهایت تابع و فایل main:
      #include <iostream> #include "myclass.h" int main() { std::cout << "My global variable is : " << MyClass::myVariable << std::endl; return 0; } در استاندارد جدید تعریف تابع در همان زمان اعلان به صورت ایستا و عمومی امکان پذیر شده است. برای مثال:
      #ifndef MYCLASS_H #define MYCLASS_H class MyClass { public: MyClass(); inline static const int myVariable = 17; }; #endif // MYCLASS_H همین تعریف برای اعلان متغیر از نوع ایستا و عمومی کافی است. این کار باعث می‌شود نیازی برای تعریف مقدار متعیر در فایل سورس نباشد.
      مثال‌های دیگر :
      struct MyClass { static const int sValue; }; inline int const MyClass::sValue = 777; و یا ساده تر از آن به شکل زیر:
      struct MyClass { inline static const int sValue = 777; };  
×